ยเหยารับกระเป๋าเก็บของมาดูแวบหนึ่ง จากนั้นยิ้มตาหยี พยักหน้าพลางเอ่ยว่า “ขอบคุณศิษย์พี่เจ้าสำนัก ข้าจะออกเดินทางแล้ว ท่านรักษาตัวด้วย ถ้ามีเวลาว่างข้าจะกลับมาเยี่ยมพวกท่าน เอาของขวัญจากโลกระดับเทพมาให้”
ฉือชางเจินเหรินหลับตาโบกไม้โบกมือ เพียงหวังให้นางรีบไปโดยเร็ว อย่าปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าตนเองอีก
หลังจากกล่าวอำลาฉือชางเจินเหริน จินเฟยเหยาที่เดินออกจากตำหนักเซียวเทียนก็มองเหรินเยี่ยนที่ติดตามอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าเย็นชา นางเหล่ตามองพลางบอกว่า “ข้าจะไปทันที เจ้าเล่า?”
“ข้าจะกลับไปเก็บของสักครู่” เหรินเยี่ยนตอบ เขามาแล้วจึงรู้ว่าตนเองต้องไปหอฉีเทียนเป็นเพื่อนสตรีผู้นี้ ที่แท้เป็นเรื่องอะไร เขาก็ไม่รู้กระจ่างชัด ตอนนี้ย่อมต้องย้อนกลับไปถามอาจารย์
จินเฟยเหยาเท้าสะเอว เอ่ยอย่างหมดความอดทน “เจ้าต้องรีบหน่อยล่ะ ไม่เช่นนั้นฟ้าจะมืด ข้ารีบ”
เหรินเยี่ยนมองนางแวบหนึ่ง ไม่คิดจะถือสานาง หมุนตัวกลับไปด้านหลังของตำหนักเซียวเทียน แล้ววนกลับเข้าตำหนักเซียวเทียนจากด้านหลัง
ส่วนฉือชางเจินเหรินยังรอคอยเขาอยู่ เห็นเหรินเยี่ยนกลับมาก็บอกเขาว่า “เหรินเยี่ยน เจ้าจับตาดูนางให้ดี ต้องเห็นนางขึ้นเรือไปโลกระดับเทพด้วยตาตนเอง ตลอดทางไม่ว่านางจะทำอะไร ขอเพียงไม่กระทบถึงการเดินทางก็ไม่ต้องไปสนใจนาง นี่เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง เจ้าจดจำเอาไว้”
“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากไป แต่ครั้งนี้ข้าคิดหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ เจ้าก็ฝืนใจ
