าสามครั้งแล้วเจ้ายังหนีไม่พ้นก็ได้แต่โทษพลังการบำเพ็ญเพียรของตนเองที่ใช้ไม่ได้” ฉือชางเจินเหรินโยนเข็มขัดวิเศษไป๋หลิงให้จินเฟยเหยา พลางเอ่ยอย่างช้าๆ
จินเฟยเหยานำเข็มขัดวิเศษไป๋หลิงมาดู จากนั้นก็เอ่ยอย่างผิดหวังอยู่บ้าง “มีแค่สามครั้ง น้อยเกินไปกระมัง”
“ถ้าเจ้ารังเกียจก็เอาคืนมาแล้วคิดหาทางเอาเอง ถึงอย่างไรเหรินเยี่ยนก็ต้องพาเจ้าไป!” ฉือชางเจินเหรินเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชาและเข้มงวด
จินเฟยเหยาทำปากยื่น รีบเก็บเข็มขัดวิเศษไป๋หลิง ต่อให้ต้องใช้งานก็ต้องใช้การรับรู้ตรวจสอบดูก่อน
“รีบไปเถอะ!” ฉือชางเจินเหรินไม่อยากเห็นจินเฟยเหยาอีกแม้แต่เค่อเดียว เพียงคิดจะขับไล่นางไปให้พ้นตา
จินเฟยเหยาไม่ขยับ เพียงแค่ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ศิษย์พี่เจ้าสำนัก ท่านยังไม่ได้มอบสิ่งของให้ข้าเลย”
……………………………….
