ึงปัญหาหนึ่งขึ้นได้ จึงเอ่ยถามอย่างไม่วางใจ
“ข้าไม่ลงมือกับเจ้าหรอก คนอย่างเจ้าไม่คู่ควรให้ข้าลงมือ” ไม่รอให้ฉือชางเจินเหรินเอ่ยวาจา เหรินเยี่ยนพลันเอ่ยเสียงเย็นชา
จินเฟยเหยามองเขาด้วยสีหน้าสงสัย “เจ้ามีหลักฐานอะไร?”
“เจ้าต้องการหลักฐานอะไร! ข้าเหรินเยี่ยนพูดแล้วไม่แปรผัน อีกอย่างเจ้าก็ไม่มีสาเหตุที่ทำให้ข้าคิดจะลงมือ!” เหรินเยี่ยนมองจินเฟยเหยาด้วยสีหน้าเย็นชาและดูแคลน
คนผู้นี้น่าชังจริงๆ เหตุใดจึงมีคนแบบนี้ได้ ดูท่าทางของเขาสิ ราวกับท่านพ่อของเขาคือฉือชางเจินเหริน ยอดเยี่ยมตายละ จินเฟยเหยามองเขาด้วยสีหน้าดูแคลนเช่นเดียวกัน
“ช่างเถอะ ข้าจะให้สิ่งของป้องกันตัวแก่เจ้าชิ้นหนึ่ง” ฉือชางเจินเหรินไม่อยากเห็นจินเฟยเหยาอาละวาดอยู่ที่นี่อีกต่อไป จึงหยิบเข็มขัดสีเงินเส้นหนึ่งออกมาจากบนร่าง
พอจินเฟยเหยาเห็นว่าเป็นของวิเศษ ของวิเศษล้วนแกร่งกล้ายิ่ง ทว่ากลับมีข้อเสียคือมีจำนวนครั้งในการใช้งาน หลังของวิเศษแต่ละชิ้นใช้จำนวนครั้งหมดก็จะกลายเป็นขยะที่ไม่มีค่า ปกติใช้สำหรับรับมือสถานการณ์คับขัน อีกทั้งสิ่งของแบบนี้ไม่มีที่โลกระดับดิน มีเพียงโลกระดับวิญญาณจึงมีสิ่งของเช่นนี้
“นี่คือเข็มขัดวิเศษไป๋หลิง ด้านในมีม่านป้องกันอันแข็งแกร่งสิบครั้ง ทั้งยังมีประสิทธิผลของเวทย้อนกลับมากลืนกิน แต่ใช้ได้ไม่กี่ครั้ง ตอนนี้ด้านในมีให้ใช้ได้เพียงสามครั้ง เจ้าเอาไว้ป้องกันตัว พวกเจ้าสองคนพลังการบำเพ็ญเพียรพอๆ กัน ถ้
