่า “ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะ ทำไมต้องให้เขาไปเป็นเพื่อนข้าด้วย อีกทั้งถ้าเขาตามข้าออกไปแล้วระหว่างทางพบอันตราย หากเขาตายท่านมิคิดบัญชีลงบนศีรษะข้าหรือ”
สีหน้าของเหรินเยี่ยนเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดอย่างยิ่งทันที มองจินเฟยเหยาอย่างอึมครึม
ฉือชางเจินเหรินขมวดคิ้วนิดๆ เอ่ยอย่างเย็นชา “ถ้าไม่มีเขาไป เจ้าจะขึ้นเรือของหอฉีเทียนได้อย่างไร และเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ ถ้าเขาตายง่ายดายขนาดนั้นคงไม่ใช่คนหอเซียวเทียนของข้า”
“เรื่องในโลกนี้ยากคาดเดา ผู้ใดจะรู้ว่าจะพบผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ต่อสู้กันหรือไม่ จากนั้นถูกคลื่นพลังมาโดนเข้า” จินเฟยเหยาบ่นอย่างไม่ยินยอม
“เจ้าวางใจ ศิษย์ผู้สืบทอดแห่งตำหนักเซียวเทียนของข้าทุกคนล้วนมีคาถาตามวิญญาณ ผู้ใดสังหารเขาก็จะถูกคาถานี้เข้าร่าง ไม่ว่าจะหนีไปไกลสุดขอบฟ้าก็ถูกกระจกตามวิญญาณหาพบ ดังนั้นเจ้าวางใจได้ ขอเพียงเจ้าไม่ใช่คนลงมือก็จะไม่ร่วงถึงศีรษะเจ้า” ฉือชางเจินเหรินขมวดคิ้วเอ่ยดังเดิม
จินเฟยเหยามองคิ้วของเขา รู้สึกว่าเจ้าหมอนี่ต้องคิดว่าตนเองทำให้คนเชื่อถือไม่ได้แน่ๆ ดังนั้นจึงขมวดคิ้วและแสร้งทำท่าน่าเกรงขามทั้งวัน จากนั้นพอนางคิดอีกที ท่าทางจะกินคนที่ชื่อเหรินเยี่ยนไม่ได้เสียแล้ว น่าชังจริงๆ
“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก นี่ไม่ถูกต้อง ถ้าข้าแตะต้องเขาก็จะถูกคาถาไล่ตามวิญญาณพัวพัน ถ้าเขาคิดจะฆ่าข้าจะทำอย่างไร? ข้าไม่มีคาถาไล่ตามวิญญาณอะไรนั่นนะ” จินเฟยเหยาพลันตระหนักถ
