งกิน” จินเฟยเหยาชี้ผลไม้สีแดงหลายสิบผลบนพื้น กลัวคงจู๋อู๋จะไม่รู้จักสิ่งของ ให้คนกินตามสบาย
คงจู๋อู๋มองผลไม้สีแดงขนาดเท่าศีรษะสิบกว่าผล ใหญ่นั้นใหญ่อยู่ แต่เรื่องใช้ศิลาวิญญาณชั้นบนมาแลกเปลี่ยน มีเพียงอาจารย์เขาที่ทำลง เป็นลูกล้างผลาญโดยแท้ โชคดีที่คลังสมบัติของตำหนักซวีชิงมีข้ากับศิษย์น้องดูแล ไม่เช่นนั้นเกรงว่าแม้แต่ตัดชุดให้บรรดาศิษย์ผลัดเปลี่ยนสักหลายชุดคงทำไม่ได้
เรื่องเล็กน้อยที่เขาคิดในใจ ถ้าให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นได้ยินเข้าต้องมีโทสะจนกระอักโลหิตแน่
เสื้อผ้าที่ศิษย์ของตำหนักซวีชิงสวมใส่ทั้งหมดเป็นของวิเศษ แม้แต่ชุดของบรรดาศิษย์ขั้นสร้างฐานก็เป็นของวิเศษ ส่วนบรรดาศิษย์ขั้นฝึกปราณที่เพิ่งเข้าสู่สำนัก ถึงแม้ชุดที่สวมใส่จะเป็นอาวุธเวทชั้นยอด ทว่าเครื่องป้องกันบนร่างต่างก็มีของวิเศษหนึ่งถึงสองชิ้น ทำให้ศิษย์ตำหนักอื่นๆ อิจฉาริษยา ลับหลังต่างเรียกตำหนักซวีชิงเป็นตำหนักสมบัติ
……………………………
[1] โปหลัว คือ สับปะรด
*****
