เลือก ข้าต้องกินอาหาร แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว ข้าหาของกินอย่างอื่นได้แล้ว เพื่อพวกท่านข้าจากไปจะดีกว่า” ในที่สุดจินเฟยเหยาก็ได้สิ่งของที่ต้องการออกมาจากถุงเฉียนคุน และโยนทั้งหมดไว้บนพื้น
พอคงจู๋อู๋เห็น สิ่งที่นางล้วงออกมาเป็นของกินกองหนึ่ง เพียงแต่ลักษณะแปลกประหลาดเป็นพิเศษ มีขนาดใหญ่มากไม่เหมือนผลไม้ธรรมดา
“เจ้าบอกว่าเปลี่ยนอาหาร ก็คือสิ่งของเหล่านี้หรือ?” เห็นโปหลัว[1]ขนาดใหญ่ราวกับภูเขาลูกย่อมๆ คงจู๋อู๋ก็เอ่ยถามอย่างตกตะลึง
“ไม่ใช่ๆ” จินเฟยเหยาโบกไม้โบกมือและอ้าปากให้คงจู๋อู๋ดู “ตอนนี้ข้ากินอย่างอื่น ท่านดู ก็คือสิ่งนี้”
พอคงจู๋อู๋มองดู ในปากของนางอมตานสัตว์ปิศาจขนาดเท่าเม็ดลำไยเม็ดหนึ่งถูกน้ำลายทำให้ส่องแสงวิบวับ การรับรู้ของเขาให้คำอธิบายเรื่องนี้แก่เขาไม่ได้ ได้แต่มองจินเฟยเหยาอย่างหมดวาจา เอาตานสัตว์ปิศาจใส่ไว้ในปากอมไปอมมาราวกับลูกอม
“สิ่งของเหล่านี้ข้าถือว่าเป็นสิ่งล้ำค่าเก็บสะสมไว้และตัดใจกินไม่ได้ ศิษย์พี่ไม่เคยเห็นผลไม้ที่ใหญ่ขนาดนี้สินะ นี่ข้าได้มาจากผู้ฝึกบำเพ็ญขั้นแปลงจิต ไม่มีที่อื่น ข้ารบกวนพวกท่านมานานและยังเกือบคิดจะกินพวกท่าน รู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง จึงมอบผลไม้ที่ข้าชอบที่สุดให้พวกท่าน ท่านอย่าดูถูกผลไม้เหล่านี้ ตอนนั้นพี่จู๋ใช้ศิลาวิญญาณชั้นบนสองก้อนจึงแลกผลไม้สีแดงไปได้สองผล พวกท่านอย่าเชิญคนมากินล่ะ เก็บไว้ให้พี่จู๋หน่อย อย่างอื่นได้แต่มอบให้พวกศิษย์พี่ตำหนักซวีชิ
