มะของอวี้จูมีท่วงท่าดีอย่างยิ่ง จินเฟยเหยาจึงเอ่ยชม “อวี้จู อินทรีสีขาวหิมะตัวนี้ของเจ้าหน้าตาไม่เลว แต่เนื้อของสัตว์ปิศาจประเภทนกต้องอายุน้อยๆ จึงจะอร่อย อย่างพลังการบำเพ็ญเพียรของอินทรีสีขาวหิมะตัวนี้ เนื้อต้องเหนียวมากแน่ ได้แต่ต้มเป็นน้ำแกงดื่ม”
“หา!” อวี้จูแทบร่วงจากอินทรีสีขาวหิมะ นางเคยได้ยินข่าวลือมาว่าสัตว์ปิศาจที่หายสาบสูญในสำนักทั้งหมดถูกผู้อาวุโสจินกิน ถ้าเป็นการกระทำของนางจริงๆ นี่หมายความว่านางหมายตาอินทรีสีขาวหิมะของข้า!
“เจ้าเป็นอะไรไป?” จินเฟยเหยามองนางพลางเอ่ยถาม
อวี้จูรีบส่ายศีรษะเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรๆ”
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดอวี้จูก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “ผู้อาวุโสจิน ท่านชอบกินสัตว์ภูติหรือไม่?”
“สัตว์ภูติ? รสชาติยังพอใช้ได้ ทว่ากินแล้วยุ่งยาก อีกทั้งบางครั้งสัตว์ภูติบางตัวไม่อร่อย เนื้อทั้งแห้งแข็งทั้งเหม็นเปรี้ยว เทียบกันแล้ว ข้ารู้สึกว่าคนน่ากินมากกว่า น่าเสียดายที่เจ้าเด็กเกินไป ยังกินไม่ได้ ไม่เช่นนั้นข้าต้องหาโอกาสกินเจ้าแน่” จินเฟยเหยาจ้องมองอวี้จูด้วยสายตาคลุมเครือพลางเลียริมฝีปาก
อวี้จูรู้สึกขนลุกชันทั้งตัว อดตัวสั่นเทาไม่ได้ หรือว่าผู้อาวุโสจินท่านนี้ชอบสตรีด้วยกัน!
ในชีวิตคนเรามักจะมีเรื่องแบบนี้เสมอ ตอนเจ้าพูดเรื่องหนึ่ง คนฟังอดคิดถึงอีกเรื่องหนึ่งไม่ได้ จินเฟยเหยาไม่รู้ว่าคำพูดเช่นนี้ของตนเองทำให้อวี้จูคิดถึงเรื่องอื่น ดังนั้น นอกจากโจรที่แ
