ไม่ได้” จินเฟยเหยารีบให้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณกินอาหารนิดหน่อย จากนั้นจึงเอ่ยกับผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานเหล่านั้นอีก “พวกเจ้าก็กินหน่อยเถอะ ร่างกายไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน ผอมจนหนังหุ้มกระดูกแล้วต่อไปร่างกายฟื้นฟูค่อยงดอาหาร”
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานยิ้มอย่างขมขื่น หยิบตะเกียบขึ้นกินอาหาร
เรื่องราวที่นี่แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักก็มีผู้บำเพ็ญเซียนเหยียบอาวุธเวทพุ่งมาหน้าหอเฟยฮวาอย่างเร่งร้อน สาวเท้ายาวๆ เดินเข้ามาในหอ ตะโกนเรียกผู้บำเพ็ญเซียนสตรีด้านในอย่างร้อนใจ “หลิงฝาน หลิงฝานเจ้าอยู่ที่นี่หรือไม่!”
“ส่งเสียงเอะอะทำไม เจ้ามาหาใคร” จินเฟยเหยาเหล่มองผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงปลายคนนี้ รู้กฎระเบียบหรือไม่
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานคนนี้พบว่าจินเฟยเหยานั่งอยู่ตรงประตูจึงรีบคารวะนาง หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความกังวลใจ “ผู้น้อยเสียมารยาท ผู้อาวุโสโปรดให้อภัย”
ไม่รอให้จินเฟยเหยาเอ่ยตอบ มีคนหนึ่งในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีร้องตะโกนขึ้นอย่างยินดี “ศิษย์พี่หลิ่ว!”
…………………………………
[1] เด็กหนุ่มหน้าขาว หมายถึง ชายบำเรอของสตรี
