นวิปลาสที่จับผู้บำเพ็ญเซียนสตรีไปเพื่อตนเองเปลี่ยนเป็นสตรี
จินเฟยเหยาก็ไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง รวมเศษซากของราชครูเข้าด้วยกัน ตำแหน่งที่ร้ายแรงที่สุดท่ามกลางเลือดเนื้อเลอะเลือนใช้ผ้าม่านปิดไว้ เพียงให้คนโดยรอบเห็นบุรุษที่แต่งกายเป็นสตรีทั้งยังมีหน้าตาอัปลักษณ์รางๆ ก็พอ
บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีได้เสื้อผ้าที่จินเฟยเหยาให้เถ้าแก่หอเฟยฮวาไปซื้อมา เสื้อผ้าของพวกนางล้วนขาดรุ่งริ่ง มีกลิ่นเหม็นตลบอบอวล ถึงแม้จะไม่มีเวทชักนำน้ำมาชำระกายตนเอง แต่ยังพอใช้น้ำร้อนเช็ดได้
ทุกคนไม่อยากให้คนอื่นเห็นว่าตนเองเหม็นและสกปรก จึงเช็ดตัวอย่างง่ายๆ ถอดชุดขอทานทิ้งและเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ที่จำสัมผัสไม่ค่อยได้แล้วภายในหอเฟยฮวา จากนั้นหวีสางเส้นผมที่ยุ่งเหยิงราวกับหญ้า สภาพจิตใจก็ดีขึ้นมาก
เวลานี้ เถ้าแก่หอเฟยฮวาส่งเสียงถามที่ประตู หลังจากรู้ว่าผู้บำเพ็ญเซียนสตรีทั้งหมดเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วก็ให้ผู้รับใช้ยกอาหารมารับรอง
ยามนี้จินเฟยเหยาอิ่มท้องแล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนเองตะโกนให้นำอาหารมาขึ้นโต๊ะด้วยความเคยชิน ทว่าตนเองไม่รู้สึกอยากกินอาหารเลยสักนิด หันมามองผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณเหล่านั้น ล้วนมีสีหน้าและแววตาดุร้ายใกล้เคียงกับตนเองก่อนหน้านี้ คิดๆ ดู ท่านอ๋องหมาจื่อยากจนปานนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะให้ยางดอาหารทุกคนแน่ๆ คนเหล่านี้น่าจะหิวโหยเป็นประจำ
“พวกเจ้ารีบกินเถอะ อ่อนแอจนกลายเป็นแบบนี้แล้ว กินยางดอาหารตลอด
