นต์ถ่ายทอดเสียงให้ทุกคน”
“ข้าเป็นคนชั่ว ทั้งยังไม่มีพรสวรรค์เรื่องวาดยันต์เลยสักนิด ข้าใช้ศิลาวิญญาณสร้างขึ้นมา ตอนแรกข้าหลอมสร้างยันต์ร้อยใบก็ไม่สำเร็จสักใบ ที่จริงนกถ่ายทอดเสียงที่โลกวิญญาณเป่ยเฉินใช้ยุ่งยากมาก ต้องกินอาหารต้องถ่ายอุจจาระ ยันต์ถ่ายทอดเสียงใช้ง่ายกว่า ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง หยิบออกมาใช้ปึกหนึ่งในคราวเดียวก็ไม่เป็นไร ใช้นกถ่ายทอดเสียงก็ได้แต่รอให้มันกลับมา” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ วาดยันต์ถ่ายทอดเสียงเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง
อวี้จูก็พยักหน้าเอ่ยเห็นพ้อง “ที่จริงออกมานอกสำนัก คนส่วนมากจะพกยันต์ถ่ายทอดเสียง แต่ตอนอยู่ในสำนักล้วนใช้นกถ่ายทอดเสียง อาจจะเคยชินและเป็นไปได้ว่านกถ่ายทอดเสียงดูน่ารักกว่า ยันต์ถ่ายทอดเสียงเย็นชา ใช้แล้วก็หมดไป”
“ชอบสิ่งของที่สวยแต่ภายนอก ถึงน่ารักก็กินแทนข้าวไม่ได้”
“ผู้อาวุโส ท่านพูดแบบนี้เหมือนพวกผู้บำเพ็ญทุกรกิริยา ผู้บำเพ็ญเซียนมีอายุขัยยาวนาน ย่อมต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ถ้าบำเพ็ญทุกกรกิริยาทั้งวัน มิใช่ยิ่งมีชีวิตยืนยาวก็ยิ่งมีความทุกข์มากหรือ” อวี้จูเอ่ยพลางทำปากยื่น
จินเฟยเหยามองนางแวบหนึ่งแล้วยิ้มแย้มเอ่ย “คนของตำหนักซวีชิงล้วนเป็นผู้บำเพ็ญทุกรกิริยา ถ้าเจ้าอยากแต่งงานกับเฟิงอวิ๋นจู๋ เกรงว่ามีความคิดแบบนี้คงไม่ดีแน่”
“ไม่นะ ศิษย์พี่เฟิงไม่ใช่คนเช่นนั้น เขาไม่สนใจการฝึกบำเพ็ญ วิ่งไปวิ่งมาทั้งวัน ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่” อวี้จูนั่งยองๆ ใ
