พบผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ ตลอดร่างของพวกเขาแผ่กำจายแรงดึงดูดที่ทำให้นางควบคุมตนเองไม่อยู่ออกมา
ทว่าตอนนี้ จินเฟยเหยาพบว่าความรู้สึกเช่นนั้นหายไปแล้ว ความรู้สึกเห็นอะไรก็อยากกินไปหมดหายไปโดยสมบูรณ์ จินเฟยเหยามองอวี้จูอีกครั้ง ไม่มีความคิดว่าส่วนไหนของนางมีรสชาติดีอีก
ตามเสียงร้องโหยหวนครั้งสุดท้าย พั่งจื่อและต้านิวสังหารหมู่ผู้บำเพ็ญเซียนข้ารับใช้ทั้งหมดอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจินเฟยเหยาที่อารมณ์ดีก็นำป้ายหยกเปิดประตูเหล็กลงมาจากร่างครึ่งท่อนของราชครู
นางถือป้ายหยกกำลังจะเดินไปเปิดประตูเหล็กเหล่านั้น พลันนิ่งอึ้ง จินตัน! สิ่งที่ข้าเพิ่งกินลงไปเมื่อครู่คือจินตันของท่านอ๋องหมาจื่อ? เหมือนข้าจะเผลอกินจินตันของเขาเข้าไป อีกทั้งเพิ่งกินลงไปก็รู้สึกอิ่ม
จินเฟยเหยารู้สึกมีเหงื่อหยดหนึ่งไหลลงมาจากหน้าผาก มิน่าเล่าตนเองกินอาหารมากมายก็ไม่อิ่ม ที่แท้ต้องกินจินตันหรือหยวนอิงของผู้บำเพ็ญเซียนจึงจะอิ่ม ว่าแล้วเชียวว่าดูอย่างไรไป๋เจี่ยนจู๋ก็ท่าทางน่าอร่อย อีกทั้งพี่จู๋ก็ยิ่งน่าอร่อย ไม่เช่นนั้นข้าก็คงไม่ตามเขามาถึงสำนักตงอวี้หวง
ว่าจะลองเลียดูเมื่อไรดีว่าจะอร่อยเหมือนหน้าตาหรือไม่ แต่อวี้จูที่เป็นขั้นสร้างฐานก็ไม่มีจินตัน เพราะเหตุใดจึงดูน่ากิน หรือว่าเนื่องจากรูปร่าง?
เดี๋ยวก่อน! ข้าจะไปเอาจินตันและหยวนอิงจากที่ใดมากิน ไม่ได้นอนตามสบายบนถนนให้ข้าฆ่าเสียหน่อย อีกทั้ง…ถ้าให้พวกเขารู้ว่าข้าต้องก
