ินจินตันหรือหยวนอิงของผู้บำเพ็ญเซียน มิเอาข้าไปสังหารหรือ จินเฟยเหยาสะดุ้งขึ้นมา เรื่องนี้ห้ามให้คนอื่นรู้เด็ดขาด ถ้ารู้แล้วจบเห่แน่
แต่ต่อไปข้าจะทำอย่างไรดี? จินเฟยเหยาจมลงสู่ความกลัดกลุ้ม จะทำอย่างไรดีนะ
ขณะที่นางกำลังกลัดกลุ้มอยู่ตรงนี้ก็ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเหล่านั้นรอแทบแย่ ถูกขังมาหลายสิบปีแล้ว ในที่สุดก็มีคนมาช่วยพวกเรา เหตุใดวีรสตรีผู้นี้จึงหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ หรือว่าเพลิงสีดำที่เพิ่งเผาทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์เมื่อครู่เพิ่งออกฤทธิ์ตอนนี้?
ทุกคนกำลังสงสัย ทว่าอวี้จูกลับรอไม่ไหว เขย่ารั้วเหล็กพลางร้องตะโกน “ผู้อาวุโสจิน รีบปล่อยพวกเราออกไป! ในถ้ำเหล่านี้ทั้งสกปรกทั้งเหม็น ข้าทนอยู่ไม่ไหวแล้ว”
จินเฟยเหยาได้สติคืนมา ตัดสินใจช่วยคนก่อนแล้วค่อยว่ากัน สำหรับเรื่องกรอกท้อง ใช้อาหารธรรมดามาต้านทานต่อไปก่อน
นางถือป้ายหยก บินขึ้นบินลงช่วยคน
สิ่งของผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเหล่านี้ถูกเอาไปหมด ทั้งยังถูกขังอยู่ในที่แคบเล็กมานานปี ร่างกายจึงอ่อนแอ และส่วนมากเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ คิดจะให้พวกนางลงจากถ้ำศิลาเองจึงเป็นไปไม่ได้ บนร่างแต่ละคนทั้งสกปรกทั้งเหม็น เกรงว่าเพื่อประหยัดจึงไม่ได้ให้พวกนางอาบน้ำเลย
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสามร้อยกว่าคนรวมกัน บางครั้งหัวเราะบางครั้งร้องไห้ มีจำนวนไม่น้อยไปเตะซากศพข้ารับใช้เหล่านั้นเพื่อระบายแค้น ทว่าสิ่งที่ทำให้จินเฟยเหยาสนใจคือในจำนวนนั้นยังมียี่สิบ
