ดงเพลิง ในถ้ำยังแขวนหินแสงราตรีขนาดใหญ่น้อยไว้จำนวนมาก พวกถ้ำที่ถูกรั้วเหล็กล็อกไว้ก็ไม่ยกเว้น มีคนอาศัยอยู่ก็ฝังหินแสงราตรี ดังนั้นพอจินเฟยเหยากวาดตามองก็ดูออกว่าถ้ำที่นี่ล้วนขังผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเอาไว้ แต่ในถ้ำมากมายก็ไม่มีคนร้องตะโกนตรงปากถ้ำ น่าจะถูกขังจนชินแล้ว
“ข้าเป็นคนของสำนักตงอวี้หวง พวกเจ้าใจกล้ามาก รีบปล่อยข้าออกไปนะ! ได้ยินหรือไม่! รีบปล่อยข้าออกไป!” ในถ้ำที่อยู่ใกล้ด้านล่างแห่งหนึ่งมีสตรีร่างอวบอ้วน ดึงและเขย่ารั้วเหล็กอย่างต่อเนื่อง
พอจินเฟยเหยามองดู เป็นอวี้จูพอดี
เห็นเสียงนางสดใส ใบหน้ามีเลือดฝาด มืออวบอ้วนดึงรั้วเหล็กจนส่งเสียงดัง ท่าทางจะไม่ได้ถูกทารุณอย่างไร้มนุษยธรรม แต่เป็นไปได้ว่ายังไม่ได้เริ่มทารุณ
“สำนักตงอวี้หวงนับเป็นตัวอะไร ท่านอ๋องของพวกเราเป็นสายเลือดราชวงศ์อย่างแท้จริง เป็นทายาทของต้งหวง[3]เมื่อหมื่นปีก่อน ให้พวกเจ้ามาเป็นอนุภรรยานับเป็นบุญวาสนาของพวกเจ้าแล้ว เจ้ายังอาละวาดอีก ตั้งใจรับใช้ท่านอ๋องของพวกเราให้ดี ให้กำเนิดเด็กออกมามากๆ ตอบแทนความเมตตาที่ท่านอ๋องมีต่อพวกเจ้า” ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสองคนที่สวมชุดบ่าวรับใช้ขุนนางเช่นเดียวกันยืนอยู่นอกถ้ำ น่าจะเป็นเจ้าอีกับลู่ลิ่วที่หวังอู่เอ่ยถึงก่อนหน้านี้กำลังข่มขู่อวี้จูอย่างดุร้าย
“ถุย!” น้ำลายของอวี้จูถ่มไปบนใบหน้าลู่ลิ่ว “ทายาทราชวงศ์อะไร! นั่นเป็นตัวอะไร! อยากจะให้ข้าเป็นอนุภรรยา ฝันไปเถอะ ชาติห
