่อมโยงค้นหาก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ขาดแมวสุดที่รักซึ่งนั่งจนชินตัวนี้ไป เขาก็มีโทสะจนแทบอยากฆ่าคน
“ฮึ” ในเวลานี้เอง ในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียน มีเสียงขึ้นจมูกอย่างดูแคลนดังมา เป็นการราดน้ำมันบนกองไฟแท้ๆ ทุกคนเลื่อนสายตามองไป คิดจะดูสิว่าใครกำลังหัวเราะอย่างเย็นชา ไม่แน่ว่าสัตว์ภูติอาจจะถูกเขาขโมยไป
หลังจากเห็นชัดว่าเป็นใคร ทุกคนก็เบนสายตาออก ไม่คิดจะสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยริ้วสีเลือดของคนผู้นี้
คนที่ส่งเสียงฮึ คือบุรุษที่ใส่ของตุงไปทั้งตัว ดูแล้วมีอายุเพียงสามสิบกว่าปี ดวงตาสองข้างดูเหมือนไม่เคยพักผ่อนมานานปี เป็นริ้วสีเลือดทั้งหมด
นี่คืออู๋หลงที่ชอบเลี้ยงสัตว์ภูติที่สุดในสำนักตงอวี้หวง ตลอดชีวิตชมชอบเพาะเลี้ยงสัตว์ภูติที่สุด แม้แต่สัตว์ภูติของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมขึ้นไปจำนวนมากในสำนักล้วนซื้อมาจากเขา
สิ่งตุงๆ บนร่างของเขาทั้งหมดเป็นถุงสัตว์ภูติ ปกติอย่างน้อยที่สุดต้องพกสัตว์ภูติหลายร้อยตัว ในการต่อสู้ครั้งหนึ่ง เขาเรียกสัตว์ภูติแปดร้อยกว่าตัวออกมาในคราวเดียว ใช้สัตว์ภูติตบอีกฝ่ายให้ตายทั้งเป็น ทว่าเรื่องของถูกโจรกรรมในครั้งนี้ อู๋หลงก็ถูกขโมย แต่ไม่รู้ว่าเขาสูญเสียสัตว์ภูติไปมากเพียงใด เพียงได้ยินว่าเสียหายไม่น้อย
ตอนนี้เขายังส่งเสียงฮึออกมาได้ ท่าทางจะมิได้สูญเสียเล็กน้อย แต่สูญเสียมากเกินไปจนบ้าไปแล้ว
ฉือชางเจินเหรินเอ่ยถาม “ศิษย์น้องอู๋ เจ้าเสียสัตว์ภูติไปมากเพียงใด?”
อู๋หลงหั
