ไม่ได้ ภายใต้หนังตาของคนมากมาย นางจะกล้าขโมยสัตว์ภูติของคนอื่นมากินได้อย่างไร
เนื่องจากเผ่ามารไม่สงบพร้อมเคลื่อนไหวก่อหวอด จู๋ซวีอู๋จึงถูกเจ้าสำนักพาไปเข้าร่วมงานประชุมใหญ่เป่ยเฉิน ตอนนี้จึงหาคนมาควบคุมนางไม่ได้ ไป๋เจี่ยนจู๋ครุ่นคิด ตัดสินใจว่าจะเฝ้าประตูบ้านของตนเองให้ดี เขารู้จักคำพูดที่ว่ากระต่ายไม่กินหญ้าข้างรัง[1] เพียงแต่ไม่รู้ว่าจินเฟยเหยาจะรู้จักหรือไม่
จินเฟยเหยาที่ติดยันต์ซ่อนกายยืนอยู่หน้าทุ่งหญ้าสีเขียวขจี เบื้องหน้าเป็นกระเรียนเซียนขั้นสองหลายร้อยตัวกำลังเยื้องย่างอย่างเอื่อยเฉื่อย กินแมลงเล็กๆ ไม่ได้ตระหนักถึงอันตรายเลยสักนิด ไม่ไกลนักมีศาลามุงหญ้า ในนั้นมีศิษย์ขั้นฝึกปราณหาเวลาว่างมานั่งฝึกบำเพ็ญอยู่
นี่คือสวนกระเรียน ด้านในเลี้ยงกระเรียนเซียนให้ศิษย์ใช้แทนการเดินเท้าหรือไปส่งสิ่งของ แตกต่างจากกระเรียนเซียนธรรมดา กระเรียนเซียนเหล่านี้ตัวใหญ่อย่างยิ่ง เมื่อยืนขึ้นสูงเท่าหนึ่งคนกว่า จินเฟยเหยาใช้ต้นขาของตนเองเทียบกับขาของพวกมัน ขากระเรียนเซียนใหญ่มาก หยาบหนากว่าขาของตนเองสามสี่เท่าเต็มๆ
คว้าผงสีเหลืองๆ นิดหน่อยจากในกระเป๋าเก็บของอย่างระมัดระวัง ยังไม่ได้โยนออกไปก็เห็นกระเรียนเซียนหลายตัวที่อยู่ใกล้พลันหันหน้าจ้องมาทางนาง
ความรู้สึกไวขนาดนี้! จินเฟยเหยานึกยินดีที่ยังไม่ได้โยนผงกระตุ้นกำหนัดในมือออกไป
ตูม!
สิ่งที่ทำให้จินเฟยเหยาคาดไม่ถึงคือ เพิ่งสาดผงออกไป กระเรียนเซียนห
