ลายร้อยตัวนี้ก็เดือดพล่านขึ้นมา ตีปีกอย่างตื่นเต้น โก่งคอร้องเสียงดัง มีท่าทางปั่นป่วนตอนหาคู่ ศิษย์ที่เฝ้ากระเรียนเซียนหยุดนั่งสมาธิ มองกระเรียนเซียนที่บ้าคลั่งเหล่านี้ รู้สึกถึงสิ่งที่อธิบายไม่ได้ ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงที่กระเรียนเซียนจับคู่ผสมพันธุ์ นี่มันเรื่องอะไรกัน?
กระเรียนเซียนกระพือปีกโผมายังสถานที่ซึ่งจินเฟยเหยายืนอยู่ นางรีบหมุนตัวบินขึ้นกลางอากาศ กระเรียนเซียนไม่ได้หยุดลงบินตามออกไปราวกับฝูงผึ้ง ครู่หนึ่งก็หายลับไปในหมู่เทือกเขา
สวนกระเรียนเซียนทั้งหมดเหลือเพียงศิษย์ขั้นฝึกปราณคนนั้นมองท้องฟ้าด้วยสีหน้างุนงงและแข็งทื่อเป็นไก่ไม้ เขาอยากจะไล่ตามไปทว่าเขาขี่ของวิเศษไม่เป็น แม้แต่กระเรียนเซียนที่ปกติใช้แทนการเดินเท้าก็หนีตามไปด้วย
“อาจารย์ลุงผู้ดูแล! แย่แล้ว กระเรียนเซียนหนีไปหมดแล้ว!” เขาได้สติคืนมา หมุนตัวไปตะโกนเรียกผู้ดูแลดังลั่น
หนึ่งชั่วยามผ่านไป จินเฟยเหยานั่งบนพรมบิน แทะขานกซึ่งไม่ทราบที่มาแน่ชัดบินผ่านข้างสวนกระเรียนไปอย่างเอื่อยเฉื่อย นางแทะพลางมองดูศิษย์ที่ค้นหากระเรียนเหล่านี้ผ่านเบื้องหน้าตนเองไปอย่างสงบนิ่ง แต่ละคนล้วนมีสีหน้าร้อนใจ กลับไม่มีใครสังเกตเห็นขานกในมือนาง ไม่ว่าใครก็คาดไม่ถึงกระเรียนเซียนขั้นสองหลายร้อยตัวจะถูกคนฆ่ากินหมด
ในถุงเฉียนคุนของจินเฟยเหยามีซากกระเรียนเซียนยัดอยู่เต็ม นางย่างทันเพียงตัวเดียว ส่วนตัวอื่นๆ ใส่ไว้ในถุงเฉียนคุน นางไม่ใช่คนป่าเถื่อ
