นต่อให้หิวโหยก็ไม่ถึงขั้นกินเนื้อดิบและดื่มเลือดสดๆ
ไป๋เจี่ยนจู๋ที่สังเกตข้างบ้านมาโดยตลอดพบว่าจินเฟยเหยากลับมาแล้ว ทั้งยังกำลังทำอาหารอย่างครึกครื้น ไป๋เจี่ยนจู๋รู้เรื่องโรงอาหารปิดแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะตัดสินใจแบบนี้เพื่อประหยัดเงินในสำนัก ไม่รู้ว่าจะถูกซื่อเต้าจิงเขียนจนกลายเป็นอย่างไร คิดไม่ถึงว่าไม่มีอาหารฟรีให้กิน นางก็ยืนด้วยลำแข้งของตนเอง
ไป๋เจี่ยนจู๋เดินไปถึงชั้นสองแสร้งทำเป็นชมทิวทัศน์ พอกวาดไปมองทางจินเฟยเหยาก็ตะลึงงันทันที
นี่มันทิวทัศน์อะไร! บนสนามหญ้ามีกระเรียนเซียนที่ตายแล้วกองอยู่หลายร้อยตัว พวกมันหัวห้อยลงมาถึงเท้า ทั้งยังแขวนป้ายของสวนกระเรียน ด้านข้างมีเตาหลอมยาใบไม่เล็กนัก เพลิงแท้ในนั้นกำลังลุกไหม้อย่างร้อนแรง กระเรียนเซียนถูกพั่งจื่อโยนลงในเตาหลอมยาทั้งๆ ที่มีขนทีละตัว
จินเฟยเหยากลับนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาหลอมยา ฝาเตาเปิดออกอย่างรวดเร็ว พั่งจื่อก็โยนกระเรียนเซียนเข้าไปอีกตัว ผ่านไปสิบอึดใจเตาก็เปิดออก กระเรียนมันเยิ้มที่ขนและเครื่องในถูกเผาจนเกลี้ยงตัวหนึ่งก็ลอยออกมาจากในเตา ร่วงลงในมือต้านิวที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นต้านิวรับกระเรียนเซียนไว้ ฝ่ามือรวดเร็วราวกับภาพมายา ขวดเครื่องปรุงบนโต๊ะด้านข้างร่ายรำกลางอากาศราวกับมีชีวิต หลังจากเงาร่างของมันหยุดลงกระเรียนย่างตัวนั้นก็กลายเป็นอาหารเลิศรสที่ปรุงขึ้นอย่างดี
จากนั้นต้านิวหยิบถุงเฉียนคุนด้านข้างแล้วใส่กระเรียนย่างลงไป ป
