ัดๆ มือแล้วไปรับกระเรียนเซียนที่ย่างเสร็จอีกตัว
คิดไม่ถึงว่านางจะล่ากระเรียนเซียนในสวนกระเรียนทั้งหมดมา! ทั้งยังย่างกระเรียนเซียนตรงประตูอย่างเปิดเผยเช่นนี้อีก ไม่กลัวถูกคนพบเห็นหรือ ไป๋เจี่ยนจู๋ไม่รู้ว่าจะบรรยายอย่างไรดี ก่อนหน้านี้ความประทับใจที่เขามีต่อจินเฟยเหยาหยุดอยู่แค่ในตอนแรก ถึงจะมีบุญคุณความแค้นกันมาร้อยปี ที่จริงไม่ได้สัมผัสกันมากนัก
ตอนนี้สัมผัสมาหลายเดือน ไป๋เจี่ยนจู๋ได้แต่ใช้คำพูดประโยคเดียวมาแสดงความรู้สึกของตนเอง ถ้าคนเราไม่สนใจอะไรแล้วก็ไร้เทียมทานจริงๆ
พอจินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นก็เห็นไป๋เจี่ยนจู๋ยืนมองตนเองอยู่บนตึก นางหยุดย่างกระเรียนเซียนและกัดนิ้วอย่างลังเล
โอ๋? หรือว่าคิดจะยอมรับว่าตนเองขโมยฆ่ากระเรียนเซียน ไป๋เจี่ยนจู๋มองท่าทางลังเลและลำบากใจของนาง อดคาดเดาเช่นนี้ไม่ได้
ในที่สุดดูเหมือนจินเฟยเหยาจะตัดสินใจได้ นางลุกขึ้นยืนและเดินมาข้างต้านิว หยิบกระเรียนเซียนที่ย่างเสร็จและใส่เครื่องปรุงแล้วออกมาตัวหนึ่ง กัดฟันโยนให้ไป๋เจี่ยนจู๋
กระเรียนเซียนกลิ่นหอมเตะจมูกพุ่งเข้าใส่ใบหน้าไป๋เจี่ยนจู๋ เขาพลิกมือรับกระเรียนเซียนไว้กำลังเตรียมจะบริภาษจินเฟยเหยา ก็เห็นจินเฟยเหยาจ้องมองอย่างเสียดายจากนั้นถ่ายทอดเสียงมาบอกว่า “เจ้าได้เปรียบแล้ว”
“หา?” ไป๋เจี่ยนจู๋ไม่เข้าใจ คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร
จากนั้นก็เห็นการป้องกันข้างบ้านมีหมอกขาวม้วนตลบขึ้นมาบดบังสภาพด้านในไว้อย่างแน่นหนา
