ี สุดท้ายหลังจากหลอกใช้ข้าเสร็จ ก็ใช้ฝ่ามือตบข้าไป ตอนนี้ร่างกายและจิตใจของข้าบาดเจ็บสาหัส สาเหตุเกิดจากเจ้าพาข้าไปกินข้าวที่บ้านเจ้า เพื่อชดเชยให้ข้า ข้าตัดสินใจให้เจ้าเลี้ยงข้าสิบปี ตอนนี้ข้าอยู่สำนักตงอวี้หวง รีบมารับข้า”
หลังเขียนเสร็จ นางก็ใส่แท่งหยกลงบนขาของนกปีกสวรรค์ คิดจะปล่อยให้มันบินไป ทว่านกปีกสวรรค์บินมาหลายเดือนจึงกลับมา จะยอมออกไปโดยไม่ดื่มน้ำสักอึกได้อย่างไร มันคอตกร่วงใส่หัวต้านิวแบบมีลมหายใจแต่ไร้เรี่ยวแรง และฉวยโอกาสหลับไป
“หลับไปแล้ว?” จินเฟยเหยารู้สึกเหมือนตนเองลืมเรื่องบางอย่างไป จึงหยิบกระดาษที่ปู้จื้อโหยวเขียนในตอนนั้นออกมาอ่าน จึงพบว่าบนนั้นมีคำพูดบรรทัดหนึ่งที่นางไม่ได้สังเกตมาตลอด นกปีกสวรรค์บินครั้งหนึ่งต้องพักผ่อนหนึ่งเดือน
มิน่าเล่าจึงใช้เวลานานกว่าจะกลับมา กลายเป็นว่าไปอาศัยอยู่กินกับปู้จื้อโหยวมาหนึ่งเดือน! พอคิดถึงตรงนี้ จินเฟยเหยาก็ยิ่งมีโทสะ รู้ชัดๆ ว่าต้องใช้เวลานานขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าจะนำคำพูดกลับมาเพียงประโยคเดียว ทว่าตัวนางเองกลับลืมไป ตอนแรกที่นางเขียนจดหมายไปหาก็เขียนเพียงประโยคเดียวว่า เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่?
เทียบกับคำพูดประโยคนั้นของนาง จดหมายตอบกลับของปู้จื้อโหยวยังมีตัวอักษรมากกว่าตั้งหลายตัว
………………………………….
[1] หลิงกู่ คือ ธัญพืชวิญญาณ
