ดสินใจปิดโรงอาหาร อาหารของศิษย์ขั้นฝึกปราณทั้งหมดให้แต่ละคนแก้ปัญหาเอาเอง โรงอาหารจะไม่มีอาหารฟรีให้อีกต่อไป ในใจเขาอดหัวเราะไม่ได้ ข้าปิดโรงอาหารแล้ว ดูสิว่าเจ้ายังจะไปกินข้าวที่ใดได้อีก!
จินเฟยเหยายังไม่รู้เรื่องนี้ ยามนี้กำลังอยู่หน้าตึกหลิงหลงรับนกปีกสวรรค์ที่ปล่อยให้บินไปหลายเดือนมา
เห็นนกปีกสวรรค์ตัวนี้บินไปหลายเดือนจึงกลับมา นางก็ส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจ “ยังบอกว่านกปีกสวรรค์ตัวนี้บินได้เร็วอีก หลายเดือนแล้วเพิ่งกลับมา ข้ายังนึกว่าถูกตัวอะไรข้างนอกกินไปแล้วเสียอีก”
จินเฟยเหยายกมือขึ้นให้นกปีกสวรรค์ร่อนลงบนมือ จากนั้นดึงแท่งหยกจากเท้าของมันลงมา ใช้การรับรู้กวาดดูด้านใน เห็นในนั้นมีตัวอักษรลอยออกมาหลายตัว “มีชีวิตอยู่ สบายดี กินดีอยู่ดี เหมือนกับเจ้า”
อ่านอย่างละเอียดกลับพบว่าด้านในไม่มีเนื้อหาอื่นๆ จินเฟยเหยาก็มีโทสะ อยู่ดีกินดีเหมือนกับข้า ข้าใช้แรงงานมาหกสิบปี ทั้งยังถูกขังไว้ในเจตจำนงหกเหลี่ยมตั้งหลายปี เกือบจะกลับมาไม่ได้ ตอนนี้ดียิ่ง ไม่ถามสภาพการณ์ของข้าสักคำ คิดไม่ถึงว่ายังพูดซ้ำเติมอีก
จินเฟยเหยายิ่งคิดก็ยิ่งมีโทสะ ใช้การรับรู้เขียนลงไปในแท่งหยก “ท่านลุงของเจ้าเป็นคนวิปริต ขังข้าไว้ตั้งหลายปี เจตจำนงหกเหลี่ยมนั่นไม่ใช่สถานที่ที่คนจะอยู่ได้ ถ้าเจ้ายินยอมข้าอยากเชิญเจ้าเข้าไปอยู่หลายๆ วัน อีกทั้งเจ้าหมอนั่นยังทุบตีข้า ไม่ให้ข้ากินข้าว บังคับให้ข้าใช้แรงงานตั้งหกสิบป
