ซียนขั้นหลอมรวมคนนี้คงกินไม่อิ่ม อาจจะเพิ่งมาสำนักตงอวี้หวงจึงกินอย่างเกรงใจ ผ่านไปไม่นาน ถ้าหิวต้องกลับมากินอีกแน่
ใครให้ผู้บำเพ็ญเซียนที่ชื่อจินเฟยเหยาคนนี้บอกว่า เนื่องจากตอนเด็กๆ หิวมากเกินไป ตอนนี้ขอเพียงไม่กินอาหารทุกวันก็จะหิวจนทรมาน ไม่เหมือนผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมคนอื่นๆ ที่งดอาหารได้โดยสิ้นเชิง ต่อให้งดอาหารโดยสิ้นเชิงไม่ได้ท้องก็ไม่หิวโหย เพียงดื่มชาจิบสุราเล่นๆ เท่านั้น
หนึ่งวันผ่านไป เว่ยอี้และศิษย์พี่หลิวรู้สึกยินดีที่สามารถกรอกท้องของจินเฟยเหยาจนอิ่ม สามวันผ่านไป เว่ยอี้รู้สึกว่าโรงอาหารไม่ไหวแล้ว ปริมาณงานดูเหมือนจะมากเกินไป เจ็ดวันผ่านไป เว่ยอี้พบว่าวัตถุดิบอาหารที่เตรียมไว้สองเดือนหมดแล้ว หนึ่งเดือนต่อมา เว่ยอี้ทำหน้าอมทุกข์ไปหาผู้อาวุโสของตำหนักฉวนฝ่าเพื่อขอศิลาวิญญาณ ในโรงอาหารไม่มีศิลาวิญญาณแม้แต่ครึ่งก้อน ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณทั้งหมดต้องเผชิญหน้ากับความหิวโหย วันหนึ่งในอีกสามเดือนต่อมา ผู้อาวุโสของตำหนักฉวนฝ่านำป้ายหยกบัญชีมาถึงตำหนักเซียวเทียน ต้องการให้เจ้าสำนักนำศิลาวิญญาณจากในคลังสำนักมาซื้ออาหารให้โรงอาหาร
นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในรอบหลายพันปี ฉือชางเจินเหรินมองรายการบัญชีเหล่านั้น ตกตะลึงอย่างหนักจนหน้าถอดสีทันที ถ้ายังกินแบบนี้ต่อไป ใช้เวลาไม่ถึงสิบปีสำนักตงอวี้หวงคงต้องขายบ้านประทังชีวิต
ในใจฉือชางเจินเหรินเกิดโทสะขึ้นตบโต๊ะดังปัง ตั
