เนื่องจากอาหารเหล่านี้อร่อยเกินไป ทั้งยังมีปราณวิญญาณเปี่ยมล้น จินเฟยเหยาตัดใจให้พั่งจื่อและต้านิวกินไม่ได้เลยสักนิด พวกมันสองตัวทนไม่ไหวจริงๆ กลืนน้ำลายดึงเสื้อจินเฟยเหยาอย่างไม่ยินยอม นางถูกพัวพันจนหมดทางเลือก จึงให้จานหยกกับพวกมันสองตัวคนละใบ ให้พวกมันไปขออาหารเอง
สัตว์เลี้ยงนิสัยเหมือนเจ้าของ ประโยคนี้ถูกต้องที่สุด
พั่งจื่อและต้านิวแสร้งโง่ ทำท่าทางน่ารักสุดๆ เดินไปเดินมาหน้าโต๊ะของผู้บำเพ็ญเซียน บางครั้งแสร้งจ้องมองอาหารอย่างโง่งม บางครั้งกระพริบตาให้ บางครั้งยังไปทุบหลังทุบขาให้บรรดาผู้บำเพ็ญเซียน หยอกล้อจนบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนเบิกบานใจอย่างยิ่ง เดินวนรอบหนึ่งก็ขออาหารมาได้ไม่น้อย
ทว่าเมื่อคงจู๋อู๋และคงจู๋โหย่วพาศิษย์ขั้นหลอมรวมมาถึงล่าช้า อาหารไม่กี่โต๊ะของพวกเขาก็ลงท้องจินเฟยเหยาไปแล้ว
ก่อนหน้านี้เมื่อจู๋ซวีอู๋พบคงจู๋อู๋ พวกเขากำลังเตรียมออกเดินทางมาตำหนักเซียวเทียน แต่ถูกจู๋ซวีอู๋ก่อกวนทำให้มาล่าช้า ส่วนไป๋เจี่ยนจู๋ที่หิ้วของโจรเหล่านั้นหลังมองพวกจู๋ซวีอู๋จากไป จึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองต้องอาบน้ำเพราะต้องไปตำหนักเซียวเทียน
หน้าโต๊ะเตี้ยที่ตนเองนั่งเพียงวางกาสุราและจอกสุราไว้ พวกเขามองจินเฟยเหยาที่ถูกคนเจ็ดแปดคนรับใช้อย่างตกตะลึง ไม่เข้าใจว่าทำไมเวลาเพียงครู่เดียว ศิษย์น้องเล็กจึงอยู่ร่วมอย่างกลมกลืนขนาดนี้
มีความสุขเกินไปจริงๆ จินเฟยเหยาปลดปล่อยท้องให้กินอย่างบ้าคลั่ง วางจานอยู่
