ถอดสีแบบนี้ หากแพร่ออกไปยังนึกว่าสำนักตงอวี้หวงของข้าแม้แต่ข้าวก็ไม่เลี้ยง
“ขอรับ” ศิษย์คนนี้ได้สติคืนมา ไม่เอ่ยมากความอีก นำอาหารที่ส่งมาวางบนโต๊ะของจินเฟยเหยา
จัดวางอาหารใหม่อีกครั้ง เขาเพิ่งลุกขึ้นยืนก็เห็นเบื้องหน้าปรากฏเงาตกค้างหลายสาย อาหารสิบกว่าอย่างบนโต๊ะหมดในพริบตา ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นหลอมรวมเบื้องหน้ากำลังมองเขาด้วยสีหน้าผู้บริสุทธิ์ราวกับไม่ได้ขยับตัวเลยสักนิด
ทว่าจานว่างเปล่าที่ส่องประกายบนโต๊ะพวกนั้นกลับเป็นความจริงที่โต้แย้งไม่ได้ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมผู้นี้ใช้เวลาไม่ถึงสิบอึดใจก็กินอาหารเหล่านี้จนหมด อีกทั้งศิษย์คนนี้สงสัยอย่างหนักว่าจานทั้งหมดถูกนางเลียแล้ว ไม่เช่นนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีอาหารติดอยู่เลยและเกลี้ยงเกลาถึงปานนี้
งานเลี้ยงที่เดิมทียังครึกครื้นเงียบลงทันที ทุกคนมองจินเฟยเหยาอย่างตกตะลึง ขนาดฉือชางเจินเหรินยังนิ่งอึ้ง
จินเฟยเหยาหยิบตะเกียบขึ้นวาดวงกลมในจานเปล่าอีกครั้ง เอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “ไม่มีแล้วหรือ?”
ศิษย์ยกอาหารมองฉือชางเจินเหรินอย่างหวาดกลัว ทว่าสายตาของฉือชางเจินเหรินกลับมองไปยังจู๋ซวีอู๋ จู๋ซวีอู๋คีบอาหารบนโต๊ะอย่างไม่รีบร้อนราวกับไม่เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง กินอาหารหนึ่งคำดื่มสุราหนึ่งอึก กำลังลิ้มชิมอย่างละเอียดและคร้านจะเงยหน้าขึ้น
ฉือชางเจินเหรินได้แต่เอ่ยเสียงหนัก “ยกอาหารมาต่อ”
ทว่าในที่ลับ เขารีบถ่ายทอดเสียงบอกศิษย์
