่ได้สังเกต” จู๋ซวีอู๋นำเสื้อตัวนอกไปไว้ไกลๆ เกรงว่ากลิ่นเหม็นจะลอยมา
สีหน้าของจินเฟยเหยาเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ นางเค้นคำพูดลอดไรฟันออกมา “ท่านไม่ดูให้ดีล่ะ! สายตาของขั้นกำเนิดใหม่ไปตายที่ใดแล้ว นั่นข้าใช้หนังสัตว์สีเหลืองซ่อม ใครบอกว่าเป็นอุจจาระ!”
“โอ๋?” จู๋ซวีอู๋นิ่งอึ้ง รีบมองดูอย่างละเอียด ไม่ใช่อุจจาระแต่เป็นหนังสัตว์จริงๆ
“เจ้าเป็นสตรีจริงหรือ อีกทั้งการซ่อมแซมต้องใช้วิธีหลอมอาวุธ เจ้าเจี๋ยตันแล้วไม่เคยหลอมอาวุธหรือ ฝีมือห่วยแตกเกินไปแล้ว แย่กว่าขั้นฝึกปราณอีก” จู๋ซวีอู๋มองรอยปะชุนที่เหมือนอุจจาระสุนัขร่วงลงบนพื้นหิมะ รู้สึกตกตะลึงในฝีมืออันย่ำแย่สุดขีด
จินเฟยเหยากลอกตาใส่เขาอย่างดุร้าย นี่เป็นของชิ้นแรกที่นางลองทำนอกจากประชุนกระเป๋าเก็บของ ฝีมือไม่ชำนาญย่อมน่าเกลียดอยู่บ้าง แต่บอกว่าเป็นอุจจาระก็เกินไป ตอนนั้นถ้าจอมมารหลงไม่ชอบสวมชุดสีขาวคงนำไปสวมนานแล้ว ผู้อื่นเป็นขั้นแปลงจิตยังไม่รังเกียจว่ามันอัปลักษณ์ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะรังเกียจ
ไม่รู้ว่าจอมมารหลงได้ยินเข้าจะอัดนางจนบวมเป็นหัวสุกรอีกหรือไม่ ถึงอย่างไรยามนี้ไป๋เจี่ยนจู๋ก็มีสีหน้าไร้ความรู้สึก
“เจี่ยนจู๋ เจ้าลองสวมดู นี่เป็นน้ำใจของเสี่ยวเหยาเลยนะ” จู๋ซวีอู๋ยืนอยู่ริมสระสวมเสื้ออุจาระสุนัขร่วงลงบนหิมะลงบนร่างไป๋เจี่ยนจู๋ จากนั้นมายืนมองดูอย่างละเอียดอยู่ไกลๆ พยักหน้าพลางเอ่ยว่า “เหมาะกับตัวมาก”
“ต้องเหมาะกับตัวแน่นอน ชุดนี้เด
