“ทางนั้นคือตำหนักเทียนเฟิง หลังไกลๆ นั่นคือตำหนักฉวนฝ่า ศิษย์ขั้นฝึกปราณก่อนที่จะถูกแต่ละตำหนักรับเป็นศิษย์ผู้สืบทอดล้วนฝึกบำเพ็ญอยู่ทางนี้ โรงอาหารที่ข้าเคยบอกเจ้าก็อยู่ที่นั่น เห็นทะเลสาบหรือไม่ วันที่สิบห้าของทุกเดือนจะมีตลาดนัดที่ทุ่งหญ้าริมทะเลสาบ ศิษย์ในสำนักสามารถค้าขายกันได้ ยอดเขาลูกที่พวกเราเพิ่งผ่านมาคือตำหนักเพียวหลิง เจ้าตำหนักของมันคือตาเฒ่าน่าเบื่อคนหนึ่ง” จู๋ซวีอู๋ลากจินเฟยเหยาเหยียบบนแสงสีเขียวของเขาด้วยกัน กำลังแนะนำทิวทัศน์ภายในสำนักให้จินเฟยเหยารู้จัก
พั่งจื่อและต้านิวก็ยืนอยู่บนแสงสีเขียวติดตามจินเฟยเหยาไม่ห่าง ทำให้จินเฟยเหยาอยากจะเปลี่ยนชื่อให้พวกมันสองตัว เป็นชื่อเด็กชายทองและเด็กหญิงหยก[1] แล้วกัน
สำนักตงอวี้หวงใหญ่โตจริงๆ มีทิวทัศน์งดงามมากมาย สิ่งเดียวที่ไม่ดีคือคนมากมายเกินไป ตลอดทางมักจะมีผู้บำเพ็ญเซียนบินผ่านระหว่างภูเขา บางครั้งมีเป็นกลุ่มๆ อึกทึกคึกคักอย่างยิ่ง
“ท่านพูดมามากขนาดนี้ ข้าจำไม่ได้เลยสักนิด ตำหนักนั่นตำหนักนี่ ข้าจำเพียงยอดเขาที่ตำหนักซวีชิงและโรงอาหารตั้งอยู่ก็พอ ถ้าสถานที่อื่นๆ มีสวนผลไม้หรือสวนหญ้าวิญญาณที่ไม่มีคน ท่านค่อยชี้ให้ข้าดู” จินเฟยเหยาล้วงหู เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
เห็นท่าทางเกียจคร้านของนาง จู๋ซวีอู๋เหล่มองและเอ่ยว่า “ที่นี่ไม่เหมือนภายนอกที่จะก่อเรื่องตามใจชอบได้ เจ้าจำไว้ให้ดี ถ้าทำเรื่องชั่วจะถูกไล่ออกไป”
ถูกไล่ออกไป! จินเฟยเหย
