เข้าข้างเจ้าพวกหน้าอ่อนของตำหนักซวีชิง เจ้าพวกหน้าอ่อนนั้นคงไม่ได้ให้เจ้าดื่มยาเสน่ห์หรอกนะ ข้าได้ยินว่า มีศิษย์พี่ศิษย์น้องสตรีจำนวนมากแอบเอ่ยกับบรรดาอาจารย์ลุงและอาจารย์อาว่าอยากแต่งงานกับคนของตำหนักซวีชิง เจ้าทำแบบนั้นไม่ได้นะ ถ้าเจ้าจะแต่งงาน ก็ต้องแต่งให้กับคนตำหนักเซิ่งหลิงของเราจึงถูกต้อง!”
“ศิษย์พี่หลงซิน ท่านพูดอะไรน่ะ ข้าบอกว่าจะแต่งให้คนของตำหนักซวีชิงเมื่อไร? อีกอย่างหนึ่งข้าจะแต่งกับใคร เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย เหตุใดจึงแต่งกับคนตำหนักเซิ่งหลิงได้เพียงอย่างเดียว น่าชังนัก! ไม่สนใจพวกท่านแล้ว” ศิษย์น้องสุ่ยฝูสีหน้าแปรเปลี่ยน มีโทสะทันที โยนกาในมือลงบนโต๊ะศิลาอย่างแรงหมุนตัวจากไปอย่างเดือดดาลแม้แต่ตะกร้าไม้ไผ่ก็ไม่ต้องการแล้ว
ทุกคนต่างรู้สึกกระอักกระอ่วน หลงซินพูดจาแรงเกินไป ผู้อื่นไม่ใช่สมบัติส่วนตัวของเจ้าเสียหน่อยยังจะยุ่งเรื่องการแต่งงานอีก
ศิษย์น้องสุ่ยฝูเดินออกไปหลายก้าว พลันนึกถึงเรื่องที่อาจารย์อาฝากฝังมาได้ จึงหยุดลงและหมุนตัวมาบอกพวกเขาอย่างอารมณ์ไม่ดี “อาจารย์อาจิ้งหมิงบอกว่า ระยะนี้มีหลายสำนักถูกปล้นชิง ให้พวกท่านเฝ้าอย่างเข้มงวดหน่อย อย่าให้โจรแอบเข้าไปในสำนักได้ ถ้าสิ่งของถูกขโมยไปจะมาเอาเรื่องพวกท่าน!”
เอ่ยจบนางก็จากไปอย่างเดือดดาล ทิ้งไว้เพียงเงาหลังอันงดงามให้บุรุษกลุ่มนี้
มองนางจากไป ทุกคนก็ใช้สายตาจับจ้องบนร่างหลงซิน “ข้าว่านะศิษย์น้องหลงซิน ยากเย็นนักที่
