งยิ่ง นี่ต้องจัดการคนมากมายเพียงใด ต่อให้มีศิษย์ทรยศก็เป็นไปไม่ได้ที่นอกจากประมุขคฤหาสน์แล้วคนอื่นๆ ต่างทรยศกันหมด ถ้าเป็นเช่นนี้ประมุขตระกูลจึงถือเป็นคนทรยศ
“รีบไป พวกเราไปใกล้ข้างหน้าหน่อย” จู๋ซวีอู๋คึกคักผิดปกติ ฉุดดึงจินเฟยเหยาคิดจะเบียดไปด้านหน้า
จินเฟยเหยารีบดึงเขาไว้แล้วเอ่ยว่า “ผู้อาวุโส ดูเรื่องสนุกต้องยืนอยู่ด้านหลัง ท่านเบียดไปข้างหน้าทำไม”
จู๋ซวีอู๋เหลียวซ้ายแลขวา จากนั้นเอ่ยอย่างลับๆ ล่อๆ “เจ้าไม่รู้หรือ คฤหาสน์กุ่ยเม่ยมีความลับมากมาย เข้าไปใกล้ข้างหน้าอีกนิดจะสามารถเข้าไปดูก่อนได้ อีกทั้งพวกเขายังสะสมของดีๆ ไว้ไม่น้อย เข้าไปเร็วนิดก็สามารถแย่งชิงของได้เร็วหน่อย เจ้าคิดว่าคนเหล่านี้มาช่วยฟรีๆ หรือ ล้วนเป็นผลประโยชน์ทั้งนั้นแหละ”
“ไร้ยางอายจริงๆ” จินเฟยเหยาขมวดคิ้วเอ่ยอย่างดูแคลน
“เด็กน้อยอย่างเจ้าจะรู้อะไร!” จู๋ซวีอู๋ถลึงตาใส่นางอย่างไม่ยินยอม
จินเฟยเหยาเบ้ปาก มองร่างเล็กๆ ของจู๋ซวีอู๋อย่างเหยียดหยามและเอ่ยอย่างดูแคลนดังเดิม “แบบนี้จะเร็วได้แค่ไหนกัน ต้องฉวยโอกาสนี้ปะปนเข้าไปเอาสิ่งของดีๆ ด้านในออกมาก่อน รอจนตอนคนเหล่านี้พุ่งเข้าไปก็ได้แต่เก็บขยะ นี่จึงเรียกว่าไปก่อน อย่างท่านก็แค่มาร่วมสนุกเท่านั้น”
จู๋ซวีอู๋มองนางอย่างตกตะลึง ตอนยายนี่พูดเรื่องประเภทนี้เหตุใดจึงดูราวกับไปทำความดี แต่นี่ตรงกับรสนิยมของเขาพอดี ปกติเขาบุกตะลุยอยู่คนเดียวรู้สึกขาดแนวร่วมมาตลอดจึงเอ่ยอย่า
