อะไรให้ข้าเป็นคู่บำเพ็ญจะทำอย่างไร เป็นบุรุษหนุ่มหล่อเหลารูปโฉมสง่างามก็แล้วไป ถ้าเป็นตาแก่ผมหงอกขาว ข้ามิใช่หาเรื่องใส่ตัวหรือ”
“มีข้าอยู่ ใครกล้าบังคับให้เจ้าเป็นคู่บำเพ็ญ” จู๋ซวีอู่ตบขาหนึ่งฉาด เอ่ยด้วยอารมณ์ฮึกเหิม พลันนึกถึงเจ้าหนูในสำนักกลุ่มนั้น เขากลอกตาเอ่ยเสียงเบาอย่างลึกลับ “ศิษย์ในสำนักของข้ามีเจ้าหนูกลุ่มใหญ่ที่รับประกันว่าเจ้าต้องพอใจรูปร่าง หน้าตา และคุณสมบัติล้วนชั้นยอดทั้งสิ้น ถ้าเจ้าติดตามข้า ก็คืออาจารย์อาของพวกเขา เจ้าหนูเหล่านี้ถ้าเจ้าชอบใครก็หิ้วคนนั้นไป”
“หึๆๆ ผู้อาวุโส ข้าไม่สนใจเรื่องนี้ ชายบำเรออะไรนี่ไม่น่าสนใจเลยสักนิด” จินเฟยเหยาก็ลดเสียงลงยิ้มชั่วร้าย เอ่ยตอบทันที
แผนชายงามก็ไม่ได้ผล จู๋ซวีอู๋ได้แต่เอ่ยอย่างจนปัญญา “ศิษย์ขั้นฝึกปราณในสำนักข้ามีปริมาณมาก มีโรงอาหารที่สามารถกินอาหารได้ฟรี มีพ่อครัวหลายร้อยคน สามารถทำอาหารที่มีปราณวิญญาณรสชาติอร่อยให้ผู้บำเพ็ญเซียนกินได้ทุกเมื่อ มีอาหารหลากชนิด แต่ละวันอย่างน้อยมีร้อยชนิด อีกทั้งสำหรับผู้บำเพ็ญเซียนที่อยู่ขั้นสร้างฐานขึ้นไปยังสามารถสั่งอาหารได้”
“หืม?” พอจินเฟยเหยาได้ยินเรื่องนี้ ดวงตาก็เป็นประกาย
จู๋ซวีอู่จับจุดนี้ได้ทันที ท่าทางสามารถใช้อาหารล่อนางกลับสำนักตงอวี้หวงได้ นี่ก็ตะกละกินเกินไป หลอกง่ายจริงๆ
เขาไม่ปล่อยโอกาสไป เริ่มคุยแบบโวเติมน้ำมันใส่น้ำส้ม[1]ลงไป “ไม่เพียงเป็นโรงอาหารทานฟรี เนื่องจากศิษย์แ
