ต่ละตำหนักในสำนักมีมากมาย มีงานเลี้ยงตั้งแต่เช้าจรดค่ำ สุราวิญญาณอายุหลายร้อยปีล้วนยกมาเป็นโอ่ง ดื่มได้ตามสบาย อาหารล้วนเป็นวัตถุดิบอันล้ำค่า รสชาติก็เยี่ยมยอด ทั้งยังใช้เพลิงพิภพปรุง กินหมดหนึ่งมื้อปราณวิญญาณที่ได้รับสามารถฝึกบำเพ็ญได้หนึ่งปี”
จู๋ซวีอู๋กินอาหารที่โรงอาหารใหญ่ของสำนักตงอวี้หวง ล้วนเป็นเรื่องเมื่อแปดเก้าร้อยปีก่อน เวลานั้นเขายังเป็นเพียงเด็กน้อยขั้นฝึกปราณที่เพิ่งเข้าสำนัก สิ่งที่กินในโรงอาหารคืออะไร เขาลืมจนเกลี้ยงเกลาไปนานแล้ว แต่อาหารที่เอ่ยถึงว่ากินหนึ่งมื้อฝึกบำเพ็ญได้หนึ่งปีเป็นเรื่องจริง เพียงแต่สิ่งที่เขากินคืออาหารในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเมื่อซือจู่บรรลุขั้นแปลงจิตในยามนั้น อาหารปกติต่อให้กินปริมาณมากก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีประสิทธิภาพเช่นนี้
จินเฟยเหยากำลังกังวลเรื่องหาอาหารให้ตนเองและกบสองตัวกินทุกวัน ตนเองเดินทางไปทั่วไม่มีสถานที่กินอาหารประจำ อีกทั้งต่อให้หาสถานที่สร้างถ้ำเซียนได้ แต่ละวันก็ต้องหาวัตถุดิบอาหารทั้งยังต้องทำอาหารเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา ถ้าเอาเวลาไปทุ่มให้เรื่องกินอย่างเดียว ก็จะไม่มีเวลาฝึกบำเพ็ญและทำเรื่องอื่น และไม่ถือว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนนอกจากเป็นสุกร
โรงอาหารใหญ่ของจู๋ซวีอู๋ตรงกับใจของนางพอดี ถ้ามีสถานที่แบบนี้ พาต้านิวและพั่งจื่อไปนั่งในนั้นทุกวัน หาเวลาว่างหนึ่งชั่วยามกินจนอิ่ม ยังประหยัดเวลาสิบเอ็ดชั่วยามไว้ฝึกบำเพ็ญและทำเรื่องอื่นๆ ได
