จินเฟยเหยาไล่ตามไปและอยู่ห่างจากพวกเขาประมาณห้าสิบจั้ง ติดตามอยู่ด้านหลังอย่างไม่รีบไม่ร้อน
ผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนสิบคนซึ่งมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานทั้งหมดถูกจินเฟยเหยาที่เป็นขั้นหลอมรวมติดตามด้านหลังต่างรู้สึกไม่วางใจอย่างยิ่ง ตอนแรกนึกว่าจินเฟยเหยาแค่มาทางเดียวกัน ทว่าพวกเขาช้านางก็ช้า พวกเขาเร็วนางก็เร็ว ทำให้คนเหล่านี้ตึงเครียด
สุดท้ายทุกคนหารือกัน เลือกผู้บำเพ็ญเซียนที่ท่าทางซื่อสัตย์เห็นแล้วอยากรังแกมาคนหนึ่งให้เขาไปสอบถามดูว่าผู้อาวุโสท่านนี้ตามหลังพวกเขามาคิดจะทำอะไร
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงต้นที่หน้าตาซื่อๆ รู้สึกไม่ยินยอม เขาค่อยๆ ลดความเร็วในการเหาะลงช้าๆ และเข้าใกล้จินเฟยเหยา
ในที่สุดก็มีคนมาสอบถาม จินเฟยเหยาที่ตามอยู่ด้านหลังรอคอยพวกเขามาตลอด เพื่อไม่ให้ผู้อื่นหวาดกลัวจนหนีไป นางจึงยิ้มให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้
รอยยิ้มนี้ทำให้อาการแข็งทื่อของอีกฝ่ายผ่อนคลายลง ผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้ยิ้มพลางเอ่ยถาม “ข้าน้อยหลี่เจิ้ง ศิษย์ของวังไท่อู คารวะผู้อาวุโส”
“พวกเจ้ามีคนมากมายปานนี้จะไปที่ใด?” อีกฝ่ายเพิ่งมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐาน จินเฟยเหยาจึงเอ่ยถามตรงๆ อย่างไม่เกรงใจ ถ้าใจดีเกินไปจะถูกพวกเขาคิดว่ามีแผนการ ถ้าผู้อาวุโสที่พลังการบำเพ็ญเพียรสูงส่งยิ้มแย้มต้องไม่ใช่เรื่องดีงามอะไรแน่
“เรียนผู้อาวุโส พวกเราจะไปคฤหาสน์กุ่ยเม่ย ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสก็ได้รับข่าวสารเช่นกันใช่หรือไม่จ
