ในระหว่างที่นางกำลังกินอาหาร ยังมีผู้บำเพ็ญเซียนบินเข้ามาในการป้องกันของคฤหาสน์กุ่ยเม่ยอย่างต่อเนื่อง ในจำนวนนั้นย่อมมีคนคุ้นเคย ทุกคนทักทายและพูดคุย มีเพียงจินเฟยเหยาคนเดียวที่นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างโดดเดี่ยว กินพลางกางหูแอบฟังคำสนทนาของพวกเขา
ในที่สุดนางก็กินเซาปิ่งหมด จินเฟยเหยานำผลไม้สีแดงขนาดใหญ่เท่าอ่างทองแดงสามผลออกมาอีก นี่คืออาหารที่นำออกมาจากในเจตจำนงหกเหลี่ยม ขณะอยู่ในบริเวณฮุ่นตุ้นไม่ได้กินหมดจึงใส่ไว้ในถุงเฉียนคุน
สิ่งของเหล่านี้ไม่มีข้างนอก ขณะที่นางนำออกมาก็มีคนสังเกตเห็นทันที รอบด้านเงียบงันไปครู่หนึ่งก็ได้ยินผู้บำเพ็ญเซียนสตรีส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา “ฮึ กักขฬะ”
ถือผลไม้ขนาดใหญ่เท่าอ่างทองแดงในมือ จินเฟยเหยา พั่งจื่อ และต้านิวกัดลงไปในเวลาเดียวกัน เสียงกรุบกรอบดังไปทั่วบริเวณ นางยังเอ่ยชมเชยราวกับคิดจะทำให้คนมีโทสะ “อร่อยยิ่ง!”
“ข้าจะใช้สิ่งนี้แลกเปลี่ยนกับเจ้า” ทันใดนั้น คนผู้หนึ่งก็กระโดดขึ้นมาบนพรมบิน ลงนั่งยองๆ ยื่นมือให้จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมอง เด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีคนหนึ่งกำลังมองนางด้วยรอยยิ้มแฉ่ง ในมือถือศิลาวิญญาณชั้นบนหนึ่งชิ้น
“ไม่มีปัญหา ผู้อาวุโส” จินเฟยเหยายื่นมือไปหยิบศิลาวิญญาณชั้นบนอย่างว่องไว ใช้ทะลวงพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นห้าให้พั่งจื่อได้พอดี จากนั้นนำผลไม้สีแดงแบบเดียวกันผลหนึ่งออกมาจากถุงเฉียนคุนยื่นให้เด็กหนุ่มขั้นกำเนิดใหม่ช่วงกลาง
