ันปีหมื่นปี!”
จอมมารหลงขมวดคิ้วพลางเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมเจ้าจึงมีโทสะขนาดนี้? เจ้าก็มีความสำเร็จไม่น้อยนะ เจ้าสังหารมังกรไปเกือบล้านตัว หากมิใช่มังกรในบริเวณฮุ่นตุ้นออกลูกครั้งหนึ่งเกินหมื่นตัว เจ้าคงสังหารมังกรที่นี่จนสูญพันธุ์ไปนานแล้ว”
“หนึ่งล้าน? ตานสัตว์ปิศาจหนึ่งล้านเม็ด ถ้าแลกเป็นศิลาวิญญาณชั้นกลางจะได้มากเพียงใด?” จินเฟยเหยาสติหลุด คิดไม่ถึงว่าจะมากปานนี้ ทว่านางได้สติคืนมาทันที จะมีประโยชน์อะไร ถูกคนบางคนเปลี่ยนเป็นพลังบำเพ็ญเพียรไปหมดแล้ว
ในเวลานี้ จอมมารหลงดีดนิ้ว แสงสว่างสายหนึ่งเข้าไปในหน้าผากของนาง แล้วหมุนตัวเหาะออกจากเกาะลอยได้ จากนั้นด้านหลังเขาก็มีร่างแยกมารดำปรากฏขึ้น มารดำไม่ใช่ไอดำที่มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจนอีกทว่าเป็นยักษ์ร่างสูงร้อยจั้งที่เหมือนจอมมารหลงอย่างไรอย่างนั้น สองมือของเขาโจมตีเกาะลอยได้อย่างรุนแรง จินเฟยเหยาพร้อมเกาะลอยได้พุ่งออกไปราวกับสายฟ้าและหายไปในฮุ่นตุ้นอันกว้างใหญ่
จินเฟยเหยาในเกาะลอยได้เล็กๆ ได้ยินเสียงจอมมารหลงดังข้างหู “ข้าใส่เวทมนตร์การใช้เกาะเล็กๆ ไว้ในสมองของเจ้าแล้ว เจ้าล่าเอาตานสัตว์ปิศาจให้ข้า ข้าทำอาหารให้เจ้า พวกเราสองคนไม่ติดค้างกัน”
“ผายลม! อาหารที่ท่านทำท่านเคยลองกินดูเองหรือไม่ว่านั่นเป็นขยะอะไร!” เพลิงโทสะเต็มอกของจินเฟยเหยาไม่มีที่ระบาย จึงคำรามลั่นใส่ท้องนภาอย่างโศกเศร้าสุดขีด
………………………………………..
