ม่เอี่ยมสวมอยู่บนร่าง เวลาเดินฝุ่นไม่ร่วงเลยสักนิด เทียบกับเขาแล้ว จินเฟยเหยาและกบสองตัวที่อยู่ด้านข้างสกปรกมอมแมม ทางซ้ายเขียวช้ำ ทางขวามีบาดแผล และมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า ดูแล้วเหมือนขอทานสามคน
จอมมารหลงมองพวกนางสามคน พยักหน้าเอ่ยชมเชย “ทำได้ไม่เลว ใช้เวลาเพียงหกสิบปี เจ้าก็สามารถฟื้นฟูพลังการบำเพ็ญเพียรที่ถดถอยไปสามพันกว่าปีของข้ากลับคืนมาได้ ข้าประทานเกาะลอยได้แห่งนี้ให้เจ้า และจะแสดงความเมตตาส่งเจ้าออกจากบริเวณฮุ่นตุ้นไปยังโลกเผ่ามนุษย์อีกครั้ง”
“อะไรนะ! หกสิบปี! เจ้าให้ข้าใช้แรงงานอยู่ที่นี่ถึงหกสิบปีเลย?” พอจินเฟยเหยาได้ยินก็มีโทสะทันที
ตอนแรกจินเฟยเหยายังจำวันเวลาได้ ต่อมาก็ค่อยๆ หมดอารมณ์จดจำวันเวลา ถึงจะเตรียมใจไว้แล้วว่าเวลาต้องยาวนานแน่ๆ แต่คาดไม่ถึงว่าจะยาวนานถึงหกสิบปี จึงทำให้นางตกตะลึง
“หกสิบปี…หกสิบปีแล้วข้ายังไม่ได้ฝึกบำเพ็ญเลย พลังการบำเพ็ญเพียรหยุดอยู่ที่ขั้นหลอมรวมช่วงต้นไม่ขยับเขยื้อน เคล็ดวิชาสร้างร่างมารก็หยุดอยู่ที่ขั้นหนึ่งยังมีอีกสิบเอ็ดขั้นที่ไม่ได้ฝึก หลังเจี๋ยตันแล้วอายุขัยของเผ่ามนุษย์มีเพียงแปดร้อยปี ข้ากลับเสียเวลาหกสิบปีไปกับตัวท่าน ข้าหมดหวังเป็นขั้นกำเนิดใหม่แล้ว!”
“หลังสร้างฐานเผ่ามารสามารถอยู่ได้ห้าร้อยปี ถ้าหลอมรวมสามารถอยู่ได้หนึ่งพันหกร้อยปี” จอมมารหลงครุ่นคิดแล้วเอ่ยออกมา
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นตะคอกใส่เขา “ใครถามท่าน! เจ้าพวกเต่าอายุยืนพ
