ว่าดูเหมือนจะมีอักษรเพิ่มขึ้น
นางเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ผู้อาวุโส ในภาษามารมีเพียงสิบกว่าบรรทัด ในนี้มีอักษรถึงสามสิบกว่าบรรทัด ท่านคงไม่ได้เพิ่มอะไรลงไปในนี้นะ?”
“เจ้านึกว่าข้าว่างงานไม่มีอะไรทำหรือ ภาษามารหนึ่งประโยคเท่ากับภาษามนุษย์สองสามประโยค อีกทั้งข้ายังกลัวว่าเจ้าจะโง่เกินไปอ่านไม่เข้าใจ ดังนั้นจึงเขียนค่อนข้างละเอียด” จอมมารหลงส่งเสียงขึ้นจมูก มองความผิดปกติบนใบหน้าไม่ออก
ในขณะที่จินเฟยเหยาถือป้ายหยกอยู่และยังตัดสินใจไม่ได้ ก็ได้ยินจอมมารหลงเอ่ยว่า “ข้าไม่ใช้สิ่งของของเจ้าเปล่าๆ หรอก รอจนข้ารักษาอาการบาดเจ็บหายดีและไปจากบริเวณฮุ่นตุ้น จะมอบเกาะลอยได้เล็กๆ แห่งนี้ให้เจ้า”
“หา!” จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อคำพูดของเจ้าหมอนี่ ในเมื่อเดิมทีคิดจะใช้เกาะลอยได้แลกสิ่งของ ก่อนหน้านี้เหตุใดต้องจงใจปล้นชิงถุงเฉียนคุนของข้าด้วย ทั้งยังทุบตีข้ายกหนึ่งเนื่องจากข้าต่อต้าน เจ้าหมอนี่น่าเบื่อหน่ายเกินไปแล้ว ไม่ทำตามหลักการที่ถูกต้อง จงใจทำให้ข้ามีโทสะ นี่ถือว่าตบทีหนึ่งแล้วให้ลูกอมกินเม็ดหนึ่งหรือ?
แต่ถึงจะมีโทสะ ทว่าโดนทุบตียกหนึ่งสามารถแลกพื้นที่มิติได้ชิ้นหนึ่ง ยังถือว่าคุ้มค่าสุดๆ ถ้าทุบตีครั้งหนึ่งสามารถแลกได้พื้นที่มิติชิ้นหนึ่งก็อัดแล้วไม่ค่อยเจ็บเท่าใด ไม่รู้ว่าในตัวจอมมารหลงมีพื้นที่มิติที่สามารถแลกเปลี่ยนได้มากเพียงใด
“อย่าคิดไม่ซื่อ ขายขยะทั้งหมดของเจ้าก็ยัง
