!”
“ข้ายังต้องชดเชยพลังการบำเพ็ญเพียรที่สูญเสียไปตอนถูกกักขังด้วย เห็นเจ้าไม่ยอมอยู่กับข้า ดังนั้นจึงต้องทุ่มเทหน่อย ปริมาณตามที่ข้าบอกไม่กี่เดือนก็สามารถออกไปได้ ดังนั้น เจ้าพยายามเข้าเถอะ” จอมมารหลงเสยผม เดินกลับกระท่อมอย่างสง่างาม
ส่วนจินเฟยเหยาได้แต่นั่งอยู่บนพื้น เริ่มครุ่นคิดว่าต่อไปต้องทำอย่างไร ครู่หนึ่งจอมมารหลงก็นำถุงเฉียนคุนของนางกลับมา เพียงแต่หญ้าวิญญาณและตานสัตว์ปิศาจด้านในไม่เหลือหลอ สิ่งของอื่นๆ จอมมารหลงไม่ได้หยิบไป อ่างมายาจิ่งเทียนก็ไม่แตะ ศิลาวิญญาณลึกเกินเข่าเหล่านี้ยังไม่เพียงพอให้จอมมารหลงซื้อวัตถุดิบหลอมรองเท้าคู่หนึ่งเลย ผู้อื่นไม่สนใจเลยสักนิด
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ได้แต่ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดรีบสังหารมังกรให้ได้ตานสัตว์ปิศาจมากพอ จะได้ออกไปจากบริเวณฮุ่นตุ้นเร็วหน่อย จินเฟยเหยาลุกขึ้ และตะโกนอย่างกระตือรือร้น “พั่งจื่อ รีบเตรียมตัว ครั้งนี้ได้เวลาแสดงความสามารถอันโดดเด่นของเจ้าแล้ว!”
“หืม? หนีไปที่ใด รีบออกมาเร็ว!” พั่งจื่อไม่ตอบนาง เกาะลอยได้มีพื้นที่เพียงสิบหมู่ ใช้ตากวาดดูก็มองเห็นหมด ทว่าหลังจากค้นหารอบหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะไม่พบพั่งจื่อ แม้แต่ต้านิวก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
“ผลอายุยืนสีแดงอายุไม่ถึงร้อยปีเป็นเพียงผลไม้ที่แฝงพลังวิญญาณนิดหน่อย แต่ถ้าอายุเกินร้อยปี พวกมันจะเป็นเครื่องจักรสังหารที่เปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณอันเข้มข้น คนที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรไม่พอกินเข้าไ
