ซ่อนไว้ด้านหลังโดยอัตโนมัติ
จอมมารหลงที่ปิดด่านกักตนมาสิบกว่าวันเดินมาที่แปลงสมุนไพรโดยไม่ส่งเสียงสักนิด เห็นสีหน้าของเขาดีขึ้นมาก ไม่ซีดขาวเหมือนวันนั้นแล้ว
เห็นเขาเดินมาหาตนเองตรงนี้ จินเฟยเหยาคิดจะทักทายก่อน ดังนั้นจึงเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ผู้อาวุโส ออกมาสูดอากาศหรือ?”
ทว่าสิ่งที่คิดไม่ถึงคือ จอมมารหลงไม่เอ่ยวาจา ยื่นมือมาชิงผลอายุยืนสีแดงจากในมือนางที่ซ่อนไว้ด้านหลัง เห็นเขากัดผลอายุยืนสีแดงอย่างไม่ใส่ใจส่งเสียงกรุบกรอบดังกร๊อบๆ ก็รู้ว่าเนื้อสัมผัสของผลอายุยืนสีแดงดีเพียงไร จินเฟยเหยาเพียงกล้ามีโทสะแต่ไม่กล้าเอ่ยออกมา ได้แต่ปลอบใจตนเองตลอดเวลา ยังมีผลอายุยืนสีแดงอีก อย่าแย่งชิงกับอันธพาล
จอมมารหลงกินพลางมองดูแปลงสมุนไพร เด็ดหญ้าวิญญาณติดรากอายุพันปีสิบกว่าต้นออกมาตามสบาย จากนั้นเขาก็เดินเอื่อยเฉื่อยไปหน้าเตาหลอมยานอกกระท่อม พอยกนิ้วมือฝาเตาหลอมยาก็ขยับเปิดออก โยนหญ้าวิญญาณที่ติดดินมาด้วยใส่ลงไปทั้งหมดโดยไม่มองดูสักนิด
ผู้อื่นหลอมยาต้องล้างหญ้าวิญญาณอย่างละเอียดลออ บางอย่างยังต้องตากแดด หรือขจัดใบและดอกที่ไร้ประโยชน์ทิ้ง จากนั้นขณะหลอมกลั่นก็ต้องทำตามขั้นตอนหลอมยา ใส่แต่ละส่วนลงไปตามเวลาที่แตกต่างกันอย่างระมัดระวัง ระหว่างหลอมยายังต้องเฝ้าอยู่ด้านข้าง เกรงว่าจะหลอมยาเสียโดยไม่ทันระวัง
จอมมารหลงกลับไม่เหมือนกัน เขาโยนหญ้าวิญญาณใส่ในเตา แล้วค่อยจุดเพลิงแท้สีดำสนิทดวงหนึ่งในนั้น
