ากด้านใน ถึงแม้จะชื่นชมวิธีไร้กฎเกณฑ์ที่สามารถหลอมยาออกมาได้ ทว่าจินเฟยเหยายังแอบสาปแช่งเขาอยู่ในใจ ยาดำขนาดนี้ ต้องมีพิษแน่ กินให้ตายไปเลย
มองจอมมารหลงชักนำน้ำจากบ่อน้ำมาล้างเตาหลอมยาจนสะอาดราวกับจะหลอมยาต่อ จินเฟยเหยาแอบยิ้ม ข้าขุดหญ้าวิญญาณทั้งหมดไปแล้ว ดูสิว่าเจ้าจะใช้สิ่งใดมาหลอม ถึงตายข้าก็จะไม่มอบหญ้าวิญญาณออกมา ถ้าเจ้าถามข้าจะบอกว่าพั่งจื่อกินหมดแล้ว อย่างมากก็ให้เขานำพั่งจื่อไปหลอม
จอมมารหลงเตรียมเตาหลอมยาเรียบร้อยก็เดินมาหาจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยามองเขาอย่างระแวดระวัง หรือว่าเจ้าหมอนี่คิดจะมาขอหญ้าวิญญาณจากข้า?
เอาหญ้าวิญญาณจากนางเป็นเรื่องจริง ทว่าเขากลับไม่ได้ขอ แม้แต่คำพูดจอมมารหลงคร้านจะเอ่ยให้มากความ ก็ใช้กำลังค้นถุงเฉียนคุนไปจากร่างของจินเฟยเหยาโดยตรง แม้แต่กำไลเฉียนคุนและแหวนเฉียนคุนที่นางสวมก็ถูกเขาเอาไปด้วย ขนาดอ่างมายาจิ่งเทียนที่บรรจุศิลาวิญญาณจนเต็มก็ถูกเขาเอาไปพร้อมกัน
นี่ยังไม่นับรวมที่จินเฟยเหยาถูกเขาอัดยกหนึ่ง สิ่งที่ใช้ไม่ใช่เวทมนตร์ทว่าเป็นกำปั้น
จอมมารหลงได้ถุงเฉียนคุนกองหนึ่ง ก็เลือกกล่องหยกที่บรรจุหญ้าวิญญาณหลายใบจากในนั้นออกมา โยนหญ้าวิญญาณใส่ในเตาหลอมยา จากนั้นเขาก็กวาดดูในถุงเฉียนคุนเหล่านี้แล้วขมวดคิ้วอย่างคาดไม่ถึงอยู่บ้าง ท่าทางจะถูกขยะหลากหลายประเภทในนั้นทำให้ตกตะลึง
จากนั้นเขาก็กลับเข้าไปในกระท่อมอีกครั้ง แล้วยืนอยู่ตรงประตูแย้มยิ้มชั่วร้ายให้จิน
