ยังมีบ่อน้ำเก่าแก่แห่งหนึ่ง ถังไม้สองถังถูกโยนทิ้งระเกะระกะไว้ข้างบ่อน้ำ
บนเกาะเงียบสงบ นอกจากนาง พั่งจื่อ และจอมมารหลงที่อยู่ในห้องก็ไม่มีใครหรือสิ่งมีชีวิตใดๆ
กระท่อมถูกจอมมารหลงยึดไปแล้วห้องหนึ่ง จินเฟยเหยาไม่กล้าไปรบกวนเขาสุ่มสี่สุ่มห้า คนประเภทนี้ไม่ใช่ชนชั้นที่ใจดีมีเมตตา หากทำให้เขาไม่พอใจก็สังหารทิ้งได้โดยไม่เปลืองแรงราวกับเหยียบมดตัวหนึ่ง ชีวิตน้อยๆ สำคัญที่สุด
ทว่าเขาเคยบอกไว้ นอกจากไม่รบกวนเขาแล้ว สิ่งของที่นี่สามารถให้นางใช้ได้ตามสบาย ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงผลักประตูกระท่อมด้านข้างที่กั้นด้วยกำแพงผืนเดียว
เป็นห้องที่ดีจริงๆ ด้านในว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย แม้แต่ฝุ่นธุลีก็ยังไม่มี เกลี้ยงเกลาเรียบกริบ
นางเปิดหน้าต่างไม้ด้านหน้าและด้านหลังสองบานบนกำแพง ด้านหน้ามองแวบเดียวก็เห็นแปลงสมุนไพรที่มีวัชพืชอยู่เต็มไปหมด นอกหน้าต่างด้านหลังเป็นกลีบดอกไม้สีแดงและสีขาว หมุนวนลอยร่วงลงมาอย่างแผ่วเบา บางครั้งยังมีกลีบสองกลีบลอยเข้ามาในห้อง เอ้อระเหยจริงๆ
จินเฟยเหยาฟุบตรงหน้าต่าง มองดูกลีบดอกไม้ล่องลอยและร่วงหล่น แล้วเอ่ยอย่างเสียใจอยู่บ้าง “ข้าชอบที่นี่ อยากได้พื้นที่มิติชิ้นนี้จริงๆ”
ในขณะที่นางกำลังเมามายในทิวทัศน์อันงดงามที่ชวนให้คนรู้สึกง่วงเหงา ทันใดนั้นมังกรตัวใหญ่สีดำตัวหนึ่งก็พุ่งมา ใช้หัวชนบอลแสงภายนอก ทำให้จินเฟยเหยาตกใจจนเกือบจะร้องออกมา
“ทำอะไรน่ะ ตกใจแทบตาย!” พุ่งมากะทันหันแบบน
