ี้ ทำให้นางที่กำลังเหม่ออยู่ตกใจ
จินเฟยเหยารีบวิ่งไปในสวน เห็นภายนอกบอลแสงมีมังกรหมอกสีเทาห้อมล้อมอยู่ไม่น้อย และยังมีมังกรดำที่ทั่วร่างสีดำสนิทและท่าทางดุร้าย ไกลออกไปราวกับยังมีมังกรลักษณะอื่นๆ กำลังเร่งรุดมา
“…” มองมังกรที่หิวโหยจนท้องร้องเหล่านี้ จินเฟยเหยาก็หมดคำพูด
นางเคลื่อนไปถึงนอกกระท่อมของจอมมารหลงอย่างช้าๆ แนบตรงประตูและเรียกเสียงแผ่วเบา “ผู้อาวุโส…ผู้อาวุโส…ด้านนอกมีมังกรจำนวนมากมาหาท่าน”
ภายในประตูไม่มีความเคลื่อนไหวเลยสักนิด จินเฟยเหยาเคลื่อนไปตรงนอกหน้าต่างอีก แอบมองผ่านช่องหน้าต่างเข้าไปคิดจะดูว่าจอมมารหลงกำลังทำอะไรอยู่ น่าเสียดายที่หน้าต่างไม้ไม่ได้ติดกระดาษบุหน้าต่าง มองเห็นเพียงแสงรัศมีห้าสีสันกระเพื่อมอยู่ด้านใน จอมมารหลงลงการป้องกันไว้
“พั่งจื่อ จะทำอย่างไรดี? มังกรขั้นห้าและขั้นหกมากันหมดแล้ว ถ้ารักษาบอลแสงไว้ไม่ได้จะทำอย่างไร?” จินเฟยเหยาได้แต่แล่นไปหาพั่งจื่อ แล้วผลักหนังท้องอ้วนๆ ของมัน
พั่งจื่อแกล้งนอนตายอยู่บนพื้นไม่ขยับเขยื้อน มันเป็นเพียงสัตว์ภูติไม่ใช่แม่ทัพ ถ้าเวลานี้ฟื้นขึ้นมาแล้วทำตัวเป็นเจ้านายต้องถูกส่งออกไปสังหารมังกรแน่ มันยังคงแกล้งตายดีกว่า
จินเฟยเหยาครุ่นคิด ตบหนังท้องของมันทีหนึ่งแล้วเอ่ย “ข้านี่โง่จริงๆ ตอนนี้น่าจะสามารถใช้อ่างมายาจิ่งเทียนได้แล้ว พวกเราไปหลบในนั้นกัน ต่อให้มังกรเหล่านี้กำลังหิวก็คงไม่กินอ่างหรอก”
ในเวลานี้ จอมมารหลงที่อยู
