ยืนอยู่ด้านซ้ายของจอมมารหลง
ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงคือ จอมมารหลงกลับชี้ไปข้างหน้าพลางเอ่ย “เจ้ายืนอยู่ด้านหน้าข้า”
จินเฟยเหยาไม่เอาแล้ว ตะโกนขึ้นอย่างไม่พอใจ “ทำไมเจ้าถึงทำแบบนี้! คิดไม่ถึงว่าจะใช้ข้าเป็นโล่ เจ้าไม่ดูหน่อยล่ะว่าเบื้องหน้าคือตัวอะไร ถ้าเป็นสัตว์ธรรมดาคงกลายร่างเป็นคนได้นานแล้ว ให้ข้ายืนอยู่ข้างหน้ามิสู้บอกให้ข้าไปหาที่ตายตรงๆ เลยดีกว่า”
“เจ้าจะให้ตายพร้อมกันทั้งสองคนหรือ? ถ้าข้าไม่รอด เจ้าก็อย่าคิดจะรอดเลย” จอมมารหลงมองนางด้วยสายตาเย็นชา เอ่ยถามอย่างเยียบเย็น
จินเฟยเหยารู้สึกตลอดร่างหนาวเยือก ได้แต่เคลื่อนไปข้างหน้า ขยับไปพลางบ่นพึมพำ “ทำไมชีวิตข้าถึงรันทดขนาดนี้ เพิ่งออกจากนรกก็ร่วงลงในปากพยัคฆ์ทันที ข้าขั้นหลอมรวมแล้วนะ ยังถูกคนบีบให้ทำเรื่องเสี่ยงอันตรายอีก ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมคนอื่นๆ คงบุกเบิกภูเขาตั้งสำนักไปนานแล้ว ทุกวันได้รับการคุกเข่ากราบไหว้จากศิษย์มีอำนาจอิทธิพลอย่างยิ่ง ชาติที่แล้วข้าทำชั่วอะไรไว้กันแน่ ชาตินี้จึงทำให้ข้าโชคร้ายขนาดนี้!”
“เจ้าบังอยู่ข้างหน้าให้ดีๆ ถ้ามันโจมตีมา เจ้าก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดต้านทาน ที่เหลือมอบให้ข้าจัดการ พูดไร้สาระให้น้อยๆ หน่อย” จอมมารหลงกำชับ ไอมารทะลักออกมาทั่วร่าง พอร่างของมารดำเบื้องหน้าขยับ หอกวิญญาณมารดำในมือก็กระพริบแสงสีดำ ใช้อานุภาพกดดันแทงมังกรชางหวงอวี้
มังกรชางหวงอวี้เพิ่งคิดจะเคลื่อนไหว ร่างกายพลันแข็งค้าง จิ
