นเฟยเหยาจึงสังเกตเห็นว่าส่วนท้องของมันมีบาดแผลขนาดใหญ่เลือดหยดติ๋งๆ ยาวเกือบสิบจั้ง อีกทั้งลักษณะของบาดแผลราวกับถูกตัวอะไรกัด แต่ปากใหญ่ขนาดนั้น มิตัวใหญ่กว่าเศียรมังกรชางหวงอวี้หรือ
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองมารดำรูปร่างสูงใหญ่เบื้องหน้า อดตื่นตะลึงและทอดถอนใจไม่ได้ “ผู้อาวุโส สัตว์ภูติของท่านเป็นตัวอะไรกันแน่ คิดไม่ถึงว่าจะร้ายกาจ กัดมังกรตัวนั้นจนกลายเป็นเช่นนี้ ดูแล้วลักษณะเหมือนร่างมนุษย์ คิดไม่ถึงว่าปากจะใหญ่ปานนี้!”
ระหว่างที่พูดคุย มารดำก็เริ่มโจมตีมังกรชางหวงอวี้ หอกวิญญาณมารดำในมือใช้กระบวนท่าที่ทำให้ดวงตาพร่าพราย ทิ่มแทงมังกรชางหวงอวี้หอกแล้วหอกเล่า
มังกรชางหวงอวี้ต้านทานอย่างสุดกำลัง ทว่าบาดแผลตรงส่วนท้องใหญ่เกินไป โลหิตมังกรสีขาวน้ำนมไหลทะลักออกมาจากบาดแผลไม่หยุด กลิ่นโลหิตมังกรดึงดูดสัตว์ปิศาจจำนวนมาก ครู่หนึ่งรอบด้านก็มีมังกรหมอกมารวมตัวกัน พวกมันแหวกว่ายไปรอบด้านอย่างระแวดระวังและจ้องมองมังกรชางหวงอวี้ที่ได้รับบาดเจ็บอย่างตะกละตะกลาม
“กัดมัน! กัดมัน! รีบกัดมันเร็ว!” จินเฟยเหยาให้ทงเทียนหรูอี้กลายเป็นโล่ขนาดใหญ่สองชิ้นอย่างตึงเครียด ตั้งป้องกันอยู่เบื้องหน้า จากนั้นตะโกนเสียงดังอยู่ด้านหลัง
จอมมารหลงทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงด่าทอใส่เงาหลังนางที่กระโดดไปกระโดดมาอย่างมีโทสะ “กัดบ้าอะไร! รูนั่นคือปรากฏการณ์เจี๋ยตันประหลาดของเจ้ากัดเอา!”
“ท่านเห็นว่าข้าโง่หรือ ปรากฏการณ์บนท้อง
