ฟ้าของการเจี๋ยตันล้วนเป็นเสียงนกร้องและกลิ่นหอมของดอกไม้ ต่อให้เป็นปรากฏการณ์ประหลาดก็เป็นไปไม่ได้ที่จะกัดคน ไม่เคยได้ยินว่ามีปรากฏการณ์ประหลาดที่สามารถกัดสัตว์ปิศาจตัวใหญ่เป็นแผลแบบนี้ได้” จินเฟยเหยากลอกตาใส่เขา ไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยสักนิด
จอมมารหลงคร้านจะเปลืองคำพูดกับนาง เพียงแต่เอ่ยอย่างเย็นชา “ข้าเพียงแค่เตือนเจ้า อย่าร้องตะโกนวุ่นวายแล้วกระโดดไปกระโดดมาต่อหน้าข้า มันส่งผลกระทบต่อการมองเห็น เดี๋ยวแทงเจ้าตายในหอกเดียว”
“เชอะ” จินเฟยเหยาหุบปาก รู้สึกว่าตนเองโชคร้ายจริงๆ รู้แต่แรกรออีกหนึ่งปีค่อยเจี๋ยตันเสียก็ดี
มังกรชางหวงอวี้ลากบาดแผลส่วนท้อง ภายใต้การโจมตีของมารดำ ในใจเกิดความคิดล่าถอยแล้ว ทว่าจอมมารหลงยังต้องการตานสัตว์ปิศาจของมันไปรักษาบาดแผลและฟื้นฟูพลังการบำเพ็ญเพียร ไม่เช่นนั้นคงไม่เสี่ยงอันตรายมาสังหารมังกรชางหวงอวี้ ตอนนี้จะปล่อยให้มันหนีไปได้อย่างไร
“ทะเลเพลิงนรก!” จอมมารหลงพลันยื่นมือออกมา ใช้ไฟนรกกับมังกรชางหวงอวี้
นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาใช้เวทมนตร์ในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ จินเฟยเหยาอดแอบมองดูไม่ได้ นี่คือเวทมนตร์ที่สามารถใช้ได้หลังจากขั้นกำเนิดใหม่ ต่อให้ใช้ไม่ได้ ดูไว้ล่วงหน้าก่อนก็ดี
นางเห็นเพียงไอมารสีดำกลุ่มหนึ่งหมุนวนบนมือของจอมมารหลง จากนั้นพอหันไปดูอีกที ก็เห็นใต้ร่างของมังกรชางหวงอวี้พลันปรากฏความมืดมิดผืนหนึ่ง ในความมืดมิดมีมือสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนยื่นออกมา
