่ถูกต้องจริงๆ
แม้แต่ต้านิวก็ไม่ต้องทำงาน สำเริงสำราญกับผลไม้แช่เย็นบนก้อนน้ำแข็งทั้งวัน มันติดตามจินเฟยเหยามาหลายปี ตอนนี้จึงเริ่มใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ใต้ร่างคือก้อนน้ำแข็งอันเย็นสบาย ผลไม้ที่เก็บไว้เมื่อฤดูใบไม้ผลิก็วางอยู่บนน้ำแข็ง กินแล้วเย็นสดชื่นไปทั่งร่างจริงๆ นางกินผลไม้ที่เย็นชื่นใจพลางชี้ไปยังทรายเหลืองที่ฟุ้งตลบขึ้นไกลๆ แล้วเอ่ย “พั่งจื่อ ลุย!”
พั่งจื่อลุกขึ้นจากผลไม้อย่างไม่ยินยอม กระโดดขึ้นกลางอากาศแปลงร่างเป็นกบยักษ์ กระทืบจนทรายเหลืองคละคลุ้งพุ่งปราดเข้าใส่สัตว์ปิศาจทะเลทรายที่วิ่งเข้าหาพวกเขา
“พั่งจื่อ! เคลื่อนไหวเบาหน่อย ทรายกระเด็นใส่ร่างพวกเราหมดแล้ว!” จินเฟยเหยาชูกำปั้นขึ้นโบกอย่างไม่พอใจ จากนั้นใช้ร่มซึ่งทำจากหนังสัตว์และกระดูกสัตว์เคลื่อนมาบดบังแสงอาทิตย์เหนือศีรษะอย่างรวดเร็ว
สามเดือนต่อมาก็เป็นพายุฝนในฤดูใบไม้ร่วงที่ทำให้คนชิงชัง จินเฟยเหยานั่งหลับตาอยู่ในถ้ำที่ขุดจากเสาศิลา เบื้องหน้าคือเตาหลอมยาซึ่งถูกเผาไหม้อยู่ในเพลิงแท้ พั่งจื่อและต้านิวนั่งอยู่ด้านข้างอย่างพร้อมเพียงและไม่ขยับเลยสักนิด มองเตาหลอมยาอย่างระมัดระวัง
นอกเสาศิลาเป็นพายุฝน คลื่นทะเลม้วนขึ้นกระแทกไม่หยุด ทว่าปากถ้ำถูกวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจสกัดกั้นไว้ น้ำฝนและคลื่นทะเลท่วมเข้ามาในถ้ำไม่ได้
ทันใดนั้น จินเฟยเหยาลืมตาขึ้น ในดวงตามีประกายวาบผ่าน
“เตาหลอม ขึ้น!” เห็นมือขวาของนางชี้ เตาหลอมยาก็ส่งเ
