เปรี้ยวลงในเนื้อนิดหน่อยยังสามารถทำเป็นต้มยำเนื้อได้
“โฮก!” สัตว์ประหลาดในทะเลร้องคำรามขึ้นใกล้ๆ อีก จินเฟยเหยาไม่พูดมากความ ใช้ตะเกียบจิ้มพั่งจื่อ ปากที่เต็มไปด้วยชิ้นเนื้อบุ้ยใบ้ไปข้างนอกให้มันรีบออกไปสังหารศัตรู
พั่งจื่อลุกขึ้นอย่างเดือดดาลแล้วพุ่งปราดออกไปด้วยโทสะเต็มท้อง ส่วนจินเฟยเหยาฉวยโอกาสที่พั่งจื่อไม่อยู่ รีบคีบเนื้อในเตาหลอมยากินกับต้านิว เหลือขิงส่วนใหญ่ไว้ให้พั่งจื่อ
ตอนนี้การสังหารศัตรูล้วนมอบให้พั่งจื่อทั้งหมด ใครใช้ให้มันเปลี่ยนร่างแล้วใหญ่เท่าสัตว์ปิศาจเล่า ผู้มีความสามารถย่อมมีเรื่องต้องทำมากมาย นี่คือโอกาสในการฝึกปรือมัน แน่นอนว่านี่เป็นคำพูดที่จินเฟยเหยากล่าวเพื่อแอบอู้ ถึงจะเอาแต่กินและเกียจคร้านทั้งวัน แต่นางก็หาเวลาว่างมาฝึกบำเพ็ญทุกวัน พลังการบำเพ็ญเพียรเพิ่มขึ้นมาตลอด
ฤดูหนาวเป็นสามเดือนที่พั่งจื่อชมชอบที่สุดเนื่องจากไม่มีสัตว์ปิศาจ ถึงจะหนาวเย็นอยู่บ้างแต่ขอเพียงเฝ้ารังรอกินอาหารไม่ต้องออกไปข้างนอกก็พอ
อุณหภูมิลดลงฮวบฮาบ หิมะตกหนัก ถ้ำที่ขุดบนยอดสุดของเสาศิลารักษาความอบอุ่นไม่ได้ ดังนั้นพวกจินเฟยเหยาจึงย้ายมาอยู่ด้านล่างสุดของเสาศิลา
ฤดูใบไม้ร่วงด้านล่างเสาศิลาที่ถูกคลื่นซัดสาดตลอดเวลาถูกจินเฟยเหยาขุดเป็นถ้ำ นอกจากใช้ไม้ไผ่เป็นรูระบายอากาศ ทั้งถ้ำศิลาก็ถูกหิมะกลบฝัง
ถึงแม้จะถูกหิมะกลบฝังทว่าสามารถรักษาความอบอุ่นได้ เปรียบกับสถานที่อื่นๆ แล้วยังอบอุ่นกว่าม
