พายุฝนคำราม สายฟ้าแปลบปลาบ จินเฟยเหยายืนอยู่บนเสาสูงนอกกระโจมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ผ่านไปเนิ่นนาน นางจึงขมวดคิ้วตะโกนลั่นใส่ท้องนภา “ใต้เท้าหลง ใต้เท้าสุดหล่อ ท่านอยู่หรือไม่?”
รออยู่ครู่หนึ่งกลางอากาศไม่มีใครสนใจนาง จินเฟยเหยาเปลี่ยนน้ำเสียง ตะโกนเรียกเสียงอ่อนหวาน “ใต้เท้าหลง ท่านอยู่หรือไม่ ข้ามีข่าวดีมาบอกท่าน”
เอาตัวเข้าแลกขนาดนี้ ไม่รอให้จอมมารหลงตอบ จินเฟยเหยาก็หยิบหมอนอิงซึ่งทำจากหนังสัตว์ใบหนึ่งออกมาจากด้านหลังอย่างไม่สนใจ บิดเอวแบบที่ตนเองนึกว่าน่าดึงดูดพลางเอ่ยว่า “ใต้เท้าหลง นี่คือหมอนอิงที่ข้าทำชดใช้ให้ท่านกับมือตนเอง ถึงจะเทียบกับหมอนผ้าไหมเทียนจี๋ใบนั้นไม่ได้แต่แข็งแรงทนทาน ถึงท่านใช้แสนปีก็ไม่มีปัญหา ท่านมาดูหน่อยสิ!”
จินเฟยเหยาถือวัตถุยาวๆ สีดำสนิทในมือ ด้านบนทั้งหมดเป็นเกล็ด คิดไม่ถึงว่านางจะใช้หนังของมังกรเกล็ดนิลทำเป็นหมอนอิง คนที่ไม่รู้ยังนึกว่าสิ่งที่นางถืออยู่ในมือคือเสาผุพังเสียอีก
นางชูหมอนอิงมังกรเกล็ดนิลในมือโบกไปมาในอากาศเพื่อดึงดูดสายตาของจอมมารหลง
“เปรี้ยง!” เสียงสายฟ้าดังสนั่น ฟาดลงบนหมอนอิงในมือจินเฟยเหยาโดยไม่ไว้หน้าเลยสักนิด
เห็นหมอนอิงในมือถูกฟ้าผ่าจนเป็นเถ้าถ่าน จินเฟยเหยาก็สูดหายใจหนาวเยือก ของสิ่งนี้สามารถทำให้มนุษย์และเทพเคียดแค้น หรือว่าจอมมารหลงไม่พอใจสิ่งนี้จึงให้สายฟ้าผ่ามันทิ้ง?
จินเฟยเหยากัดฟันมุดเข้ากระโจมแล้วหิ้วพั่งจื่อเดินออกมา ชูมันขึ
