้นแล้วตะโกนใส่ท้องนภา “ใต้เท้าหลง เมื่อครู่ข้าผิดเอง หมอนอิงลูกนั้นถึงจะแข็งแกร่งทว่าก็แข็งเกินไป สิ่งนี้ดีนะ หนังท้องของมันอ่อนนุ่ม เล็กได้ใหญ่ได้ทั้งยังลื่นมือให้ความรู้สึกไม่เลว ท่านเอามันไปแล้วปล่อยข้าไปเถอะ”
พั่งจื่อดิ้นรนอย่างสุดชีวิต ใช้ความลื่นไหลบนร่างดิ้นรนหลุดออกมา ก่อนมันจะหนีไปยังเหินร่างถีบใบหน้าจินเฟยเหยาหนึ่งทีก่อนจะกระโดดเหยียบศีรษะนางกลับเข้ากระโจม
“พั่งจื่อที่น่าตาย! กลับมานะ ความสุขของข้าฝากไว้บนตัวเจ้านะ เจ้าเสียสละหน่อยสิ!” จินเฟยเหยาพุ่งเข้าไปในกระโจม ไล่ตามพั่งจื่อไปรอบๆ
“ใต้เท้าหลง โลกระดับเทพส่งคนมาถ่ายทอดวาจา ท่านว่าเรื่องนี้ควรทำเช่นไรดี?”
ภายในลานประชุมสีดำ มีบรรดาชนชั้นสูงของเผ่ามารนั่งอยู่เต็มไปหมด สายตาทุกคู่มองไปยังใต้เท้าหลงซึ่งนั่งบนแท่นสูง
นิ้วของใต้เท้าหลงเคาะลงบนเท้าแขนเก้าอี้เบาๆ หลับตาฟังการหารือของชนชั้นสูงด้านล่าง ทันใดนั้น นิ้วของเขาก็หยุดลง ลืมตาขึ้นเผยให้เห็นแววดุร้ายและกวาดมองไปรอบด้าน
“หืม?” ทุกคนกำลังถกกันเรื่องโลกระดับเทพ คิดไม่ถึงว่าใต้เท้าหลงจะเผยเจตนาสังหารบนใบหน้าอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนงงงัน หรือว่าใต้เท้าหลงเกลียดชังคำสั่งของโลกระดับเทพถึงขั้นนี้?
“ฮึ ข้าไม่อยากไปคลุกคลีกับน้ำนิ่งของโลกระดับเทพ พวกเขาชอบอยู่ที่นั่นก็เป็นเรื่องของพวกเขา ข้าไม่สนใจเลยสักนิด” จอมมารหลงนั่งตัวตรงเอ่ยอย่างหมดความอดทน
ยามนี้มีชนชั้นสูงชราคนหนึ่งยืนขึ
