อ่างมายาจิ่งเทียนไม่ได้ ต้านิวออกมาไม่ได้นางก็เข้าไปไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจตจำนงหกเหลี่ยมหรือเพราะจอมมารหลงเป็นสาเหตุ ครั้งนี้อ่างมายาจิ่งเทียนจึงกลายเป็นอ่างธรรมดาใบหนึ่งไปจริงๆ
ทนไม่ไหวแล้ว จินเฟยเหยาลุกขึ้นคำรามใส่ท้องฟ้า “จอมมารหลง ท่านคิดจะเอาอย่างไรกันแน่!”
ขณะที่คิดว่าครั้งนี้คงคำรามอย่างเสียเปล่า บนท้องนภากลับมีเสียงของจอมมารหลงดังมา “เจตจำนงหกเหลี่ยมมีฤดูร้อน ฤดูหนาว ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูใบไม้ร่วงรวมสี่ฤดู หนึ่งฤดูยาวนานสามเดือน ฤดูใบไม้ผลิหมื่นสรรพสิ่งคืนสู่ความมีชีวิต พสุธามีสีสันของฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อนร้อนแผดเผาสุดเปรียบปานราวกับเตาไฟ ฤดูใบไม้ร่วงมีฝนฟ้าคะนองไม่หยุดเกิดภัยพิบัติน้ำท่วม ฤดูหนาวแผ่นดินจับตัวเป็นน้ำแข็งเต็มไปด้วยหิมะ ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง นี่เป็นความเคลื่อนไหวตามธรรมชาติของเจตจำนงหกเหลี่ยม ไม่เกี่ยวกับข้า”
“ใต้เท้าหลง ท่านปล่อยข้าออกไปเถอะ” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างน่าสงสาร สี่ฤดูของที่นี่มีเพียงฤดูใบไม้ผลิที่ฟังดูไม่เลว ส่วนช่วงอื่นๆ ไม่ได้ให้คนอยู่เลยสักนิด ถึงตายก็อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้
“ขี้เกียจปล่อย” เสียงกลางอากาศเย็นชา ไม่มีความรู้สึกสงสารเลยสักนิด
จินเฟยเหยาร้อนใจ ได้แต่เดิมพันครั้งสุดท้าย นางชูอ่างมายาจิ่งเทียนขึ้นแล้วคำราม “ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะ ต่อให้ข้าล่วงเกินท่าน แต่ในนี้มีต้านิวที่ใจดีอยู่ มันต้องกินอาหาร ถ้าข้าเข้าไปไม่ได้มันจะอดตายทั้งเป็น!”
สิ้นเสี
