ๆ จินเฟยเหยาถอนหายใจยาวอย่างหวาดกลัวไม่หาย เห็นใต้เท้าไหวหยิบถ้วยแก้วแล้วลุกขึ้น วันนี้นางแต่งกายได้งดงามอย่างยิ่ง น่าเสียดายที่ยังคงแดงสดไปทั้งตัว และของวิเศษบนร่างนางก็ยั่วจินเฟยเหยาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
ใต้เท้าไหวยกถ้วยแก้วขึ้นเอ่ยภาษามารกับชนชั้นสูงสองแถวด้านล่าง ทุกคนก็หยิบถ้วยแก้วแล้วลุกขึ้น จินเฟยเหยาชูถ้วยแก้วยืนขึ้นตามทุกคน ถึงอย่างไรก็ฟังไม่เข้าใจได้แต่มองปากของใต้เท้าไหวขยับเขยื้อนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ยืนอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดใต้เท้าไหวก็เอ่ยจบ ชูถ้วยแก้วขึ้นแล้วกระดกหมด ชนชั้นสูงทุกคนก็ดื่มน้ำสีแดงโลหิตในถ้วยแก้ว จินเฟยเหยาไม่กล้าไม่ดื่ม จึงชูแก้วขึ้นแล้วกลั้นหายใจดื่มลงไปจนหมด หวังเพียงของสิ่งนี้จะไม่ใช่เลือดมนุษย์ก็พอ
“หืม?” นางส่งเสียงจุปากเบาๆ รสชาตินี้ หวานนิดๆ มีกลิ่นสุราหน่อยๆ ทั้งยังมีรสเค็มจางๆ บรรยายไม่ถูกจริงๆ ไม่ได้ดื่มยากอย่างที่คิดไว้ แต่ก็ไม่ได้อร่อยอะไร
ดื่มสิ่งของในถ้วยแก้วหมดทุกคนก็นั่งลงอีกครั้ง บรรดาสตรีเผ่ามารที่งดงามพากันมาเปิดฝาสีทอง
จินเฟยเหยาหยิบตะเกียบกระดูกหยกขึ้น มองจานบนโต๊ะอย่างเปี่ยมความคาดหวัง ฝาของอาหารแต่ละจานถูกเปิดออกและนำไป ในที่สุดอาหารเลิศรสเหล่านี้ก็เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง ด้วงสีดำสนิทขนาดครึ่งฝ่ามือ น้ำแกงประหลาดสีเขียวมันเยิ้มเหมือนมีวัตถุที่ไม่ทราบชื่อลอยอยู่ในนั้น ภายในจานขาสูงซึ่งวางอยู่ตรงกลางที่ทำให้จินเฟยเหยาคาดเดามาตลอด
