หนึ่งร่วงลงในมือของปู้จื้อโหยว จากนั้นได้ยินเขาเอ่ยอย่างชืดชา “สิ่งของเล็กน้อยนี้ถือเป็นของขวัญแรกพบหน้า”
“พี่ใหญ่ ท่านใจกว้างจริงๆ พอมอบสิ่งของก็ให้มุกเทียนจี้เลย ปู้เอ๋อร์ ยังไม่รีบของคุณท่านลุงอีก นี่เป็นของดี ตอนนั้นข้าประจบอยู่นาน ท่านลุงของเจ้ายังไม่ตัดใจมอบให้ข้าเลย ด้านในมีพื้นที่มิติ ถึงจะไม่มีลักษณะพิเศษอื่นๆ ทว่ามันสามารถวางไว้ในห้องการรับรู้ได้ ตอนเจ้าเข้าไปในนั้น มุกเทียนจี้จะไม่รั้งอยู่ภายนอก เป็นของชั้นเยี่ยมที่ใช้ซ่อนกาย เหมาะสมกับเจ้าอย่างยิ่ง” เห็นมุกในมือของปู้จื้อโหยว ใบหน้าของใต้เท้าไหวก็มีรอยยิ้ม
พื้นที่มิติ!
จินเฟยเหยามองมุกเทียนจี้ในมือของปู้จื้อโหยวอย่างอิจฉาตาร้อน ถ้าวางสิ่งนี้ไว้ในห้วงการรับรู้ ไม่ว่าจะพบอันตรายใดเพียงหดตัวอยู่ในนั้นก็พอ อีกทั้งด้านในยังมีพื้นที่ว่างแห่งหนึ่งอยู่หลายปีคงไม่เบื่อหน่าย เหนือกว่ายันต์คุ้มกันตัวลิบลับ นางเลียริมฝีปากไม่รู้ว่าตนเองจะได้พื้นที่มิติเช่นไรจากจอมมารหลง
ทันใดนั้น จอมมารหลงที่นั่งอยู่เบื้องบนพลันเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เอ่ยถามเสียงเย็นชา “ปู้ เหตุใดเจ้าจึงพาเผ่ามนุษย์มาที่ภูเขาวั่นซั่น?”
“เอ๋?” จินเฟยเหยาตกใจสุดขีด ครู่หนึ่งก็นั่งตัวตรงแน่ว
