ี สำหรับผู้ฝึกบำเพ็ญบุรุษคงไม่เป็นไร”
“เจ้าเห็นบุรุษทั้งหมดเป็นก้อนหินริมทางหรือ คิดจะดูก็ดู ไม่แน่ว่าบุรุษอาจจะชิงชังมากกว่าสตรีก็ได้ เจ้าอย่าทำเรื่องแบบนี้เลย โดยเฉพาะศิษย์คนสำคัญของสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียง ผู้อื่นเย่อหยิ่งภาคภูมิ ไม่แน่ว่าอาจจะคิดไม่ตกจนฆ่าตัวตาย” ปู้จื้อโหยวเคาะศีรษะนางพลางเอ่ยเตือน
“หา ร้ายแรงขนาดนั้นเลย?” จินเฟยเหยาพลันรู้สึกว่าเหมือนตนเองเคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน ทว่าก็ดูเหมือนจะไม่เคยทำมาก่อน
นางเอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งจึงปรบมือ ในที่สุดก็นึกออก ในตัวของนางยังมีเสื้อผ้าขาดๆ ชุดนั้นของไป๋เจี่ยนจู๋อยู่ “เชอะ มิน่าล่ะ เขาจึงทำกับข้าเหมือนวิญญาณแค้นที่ไม่สลายหายไป หรือว่าเพราะข้าถอดกางเกงของเขา?”
“เจ้าถอดกางเกงใคร?” พอปู้จื้อโหยวได้ยินก็สนใจขึ้นมา รีบเอ่ยถาม
จินเฟยเหยาลูบศีรษะเอ่ยอย่างขัดเขิน “ไป๋เจี่ยนจู๋”
“อ้อ คือเจ้าหนุ่มที่เป็นศิษย์ของจู๋ซวีอู๋ซึ่งจะฆ่าเจ้าในวันนั้น เจ้าไร้ยางอายเกินไปแล้ว มองแวบเดียวก็รู้ว่าคนผู้นั้นเป็นคนเย่อหยิ่งภาคภูมิและหัวแข็ง เจ้ายังทำเรื่องแบบนี้อีก ข้าขอดูแคลนเจ้าแทนบุรุษ” ปู้จื้อโหยวประณามอย่างถูกต้องชอบธรรม
จากนั้นหยิบตำราจดบันทึกเรื่องราวเล่มเล็กๆ ออกมาจากในอก ล้วงพู่กันวิญญาณมาเขียนในตำรา “ไป๋เจี่ยนจู๋ศิษย์ภายใต้จู๋ซวีอู๋แห่งสำนักตงอวี้หวง ถูกผู้บำเพ็ญเซียนอิสระจินเฟยเหยาเปลื้องเสื้อผ้าบังคับให้ฝึกบำเพ็ญคู่ ทั้งสองคนมีความแค
